002 ส่งเสียงจิ๊ปาก
แล้วค่อย ๆ ลดแขนที่กางออกลง
เขามองไปยังต้นเสียงอย่างหงุดหงิดเล็กน้อย “ฉันว่า—”
002 ลากเสียงเนิบ ๆ
“เธอนี่ น่ารำคาญจริง ๆ”
ว่านมู่ชุนเกลียดที่สุดเวลามีคนเรียกเธอด้วยคำแทนตัวแบบนั้น
มันทำให้เธอนึกถึงช่วงเวลาน่าขยะแขยงที่ผ่านมา
แต่พอนึกได้ว่าในโลกปัจจุบัน ศัตรูที่เคยมีถูกเธอกวาดล้างไปหมดแล้ว
ว่านมู่ชุนก็รู้สึกว่าอารมณ์ตัวเองยังดีอยู่
……แค่ไอ้มนุษย์นกบ้านี่น่ารำคาญไปหน่อย
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ เธอถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ทำไมคุณยังไม่ฆ่าเธออีก?”
สิ้นคำ บนกำแพงเมืองก็เงียบกริบจนได้ยินเสียงเข็มตก
ทุกคนสังเกตเห็นว่าว่านมู่ชุนพูดว่า “เธอ”
ไม่ใช่ “พวกเขา”
อีกด้านหนึ่ง เจียงไหลกลิ้งไปหลายตลบ ก่อนผ่อนแรงและทรงตัวได้อีกครั้ง
เธอเงยหน้ามองหญิงสาวที่จู่ ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้นบนกำแพงเมือง
เสื้อคลุมดำของอีกฝ่ายสะบัดพลิ้วตามแรงลม ฮู้ดถูกพัดเปิดไปด้านหลัง เผยให้เห็นใบหน้าด้านข้างที่ซีดขาวและเฉยชา
มือขวาของเธอยังคงประคองลูกแก้วคริสตัลไว้ แสงภายในลูกแก้วหมุนวนอย่างรวดเร็ว ราวกับพายุที่ถูกขังอยู่ในแก้ว
ดูเหมือนแสงอาทิตย์ที่ยังหลงเหลือในอากาศจะทำให้เธอไม่สบายตัว ระหว่างคิ้วและดวงตาเย็นชาจึงมีความหงุดหงิดแฝงอยู่เล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น
“คุณจะรีบอะไรนักหนา” น้ำเสียงของ 002 ราบเรียบ
“ฉันจะรีบอะไร?”
ว่านมู่ชุนยืนมั่นบนเชิงเทิน คิ้วและดวงตากดต่ำลง
“คุณมัวเล่นพ่อแม่ลูกกับพวกเขาอยู่ที่นี่ ก็เสียเวลาของฉันน่ะสิ”