“เหลียงอี้เจาสองคน?”
เสิ่นชิงหรานที่ยืนอยู่บนหอหน้าไม้ตรวจสอบสถานการณ์เช่นกัน เปลือกตากระตุกวาบ
“หมายความว่าไง ราชาวานรตัวจริงตัวปลอม?”
ในดวงตาของอวี๋ฉือเต็มไปด้วยความงุนงงไม่แพ้กัน
"นกหวีดเงียบสีแดงสด"เสกอะไรออกมากันแน่?
คนที่ค่อย ๆ เดินออกมาจากเงาลวงตา สวมชุดคลุมขาว
เขาเงยหน้าขึ้นมอง ใบหน้าชัดเจนเหมือนกับเหลียงอี้เจาที่อ่อนแออยู่ด้านหลังทุกประการ
เพียงแต่ สายตาของคนแรกสงบนิ่ง พร้อมรอยยิ้มจาง ๆ ที่ไม่ถึงดวงตา
ยากจะแยกแยะความหมายในนั้น
ส่วนคนหลังแม้จะพยายามปกปิด แต่ในดวงตาที่หม่นลึกยังเผยความสะใจที่ต้องการแก้แค้นออกมาเล็กน้อย
น่าแปลกที่ แม้ระยะห่างระหว่างทั้งสองฝ่ายจะไกล
แต่เจียงไหลกลับได้ยินคำพูดแผ่วเบาของ “เหลียงอี้เจา” อย่างชัดเจน
ราวกับอยู่ตรงหน้า
หมายความว่าไงที่บอกว่าเธอ “เป็นเจียงไหลเสียได้”?
แล้วราชาวานรนี่โผล่มาจากไหนกัน?!
“หลบไปทางซ้าย”
อักษรเล็กสีชมพูที่คุ้นเคยปรากฏตรงหน้าฉับพลัน
เจียงไหลไม่ทันคิด ร่างกายก็ตอบสนองไปแล้ว
เธอก้าวถอยครึ่งก้าว บิดเอว!
“เคร้ง!”
เสียงโลหะสั่นสะเทือนกับอากาศดังวาบ พร้อมแสงเย็นวูบหนึ่ง
ในชั่วขณะที่เฉียดผ่าน เลือดกระเด็นเป็นสาย
เส้นผมที่ขาดร่วงหล่นตามแรงลมลงจากหอสังเกตการณ์
“ถูกโจมตี: 50”
“ถูกลดทอนจากป้องกัน สุดท้ายถูกโจมตี: 49”
เร็วชะมัด!
เลือดอุ่น ๆ ไหลหยดตามแก้ม
เจียงไหลขนตาแผ่วเบา
ไม่รู้ว่าควรดีใจไหมที่นี่อากาศหนาว
เลือดแข็งตัวบนใบหน้ารวดเร็ว แผงสถานะของเธอไม่มีดีบัฟเสียเลือด