เสียงกรีดร้องดังขึ้นอีกครั้งในค่าย
อาเหยาหายใจติดขัด “หัวหน้า ตาลิงพวกนั้น...”
เหลียงอี้เจาหลับตาลง หายใจลึกหลายครั้งกว่าจะระงับโทสะในอกได้
เขาเกลียดคนบ้าที่ไม่เล่นตามกฎพวกนี้จริง ๆ
คนอื่นยิงปืน เธอก็เปิดหน้าต่าง
คนอื่นพังประตู เธอก็เปิดให้
ให้ตายสิ
“ยังไม่ตาย” เหลียงอี้เจากวาดตามองหัวที่ยังสว่างอยู่ในรายชื่อ
เขาเดาเจตนาของอีกฝ่ายได้ลาง ๆ
“เธอยังต้องเก็บตัวประกันไว้ล่อเราไป”
ก็เหมือนที่เขาอยากยึดค่ายอีกฝ่ายเพื่อสร้างอำนาจ
พออีกฝ่ายเผยอุปกรณ์ที่มีประโยชน์มากมายขนาดนี้ ก็คงไม่ปล่อยให้พวกเขาจากไปง่าย ๆ เช่นกัน
เรื่องนี้เปลี่ยนจากการบุกฝ่ายเดียว กลายเป็นสงครามยืดเยื้อของทั้งสองฝ่าย
อาเหยามองหอสังเกตการณ์ทั้งสองด้วยสีหน้ากังวล
“แต่เราไม่มีอุปกรณ์ต้านทานระยะไกลแล้ว”
ชิ้นเดียวที่มี ให้ไอ้กล้ามเข้าไปด้วยแล้ว
ตอนนี้อยู่ในรังหมาป่าแล้ว
“กลัวอะไร” เหลียงอี้เจาพ่นลมหายใจขุ่น
“แค่คนยังไม่ตาย ของในกระเป๋าระบบ พวกมันจะปล้นไปได้รึไง?”
“ให้พวกเขาหาโอกาสส่งกลับมาก็พอ”
อาเหยาพยักหน้า ดวงตาลุกวาวด้วยจิตวิญญาณนักรบขึ้นอีกครั้ง
“เธอคงไม่คิดว่าอยู่ในกระเป๋าระบบ เราจะเอาออกมาไม่ได้หรอกนะ?”
หลินซีว่างหมุน 'มีดสั้นเหล็กกล้าระดับกลาง' ของตาลิงในมือ
ว่าไปนี่ก็เป็นอุปกรณ์ระดับขั้นสูงเหมือนกัน
"ชื่อ: มีดสั้นเหล็กกล้าระดับกลาง"
"ระดับขั้น: ทอง"
"พลังโจมตี: 40"
"ความทนทาน: 180/200"