"นกหวีดเงียบสีแดงสด"ให้คำใบ้ว่า:
“แก้ปัญหาจากต้นตอ”
อันที่จริงก็ชัดเจนอยู่แล้ว
“ดังนั้น” เสิ่นชิงหรานหมุนมีดผ่าตัดแวววับในมือเล่น
“แค่ฆ่าเหลียงอี้เจาที่เป่านกหวีด ไอ้ที่ถูกอัญเชิญมานั่นก็จะหายไป”
เจียงไหลกล่าว: “ข้างกายเขายังมีคนที่เคลื่อนไหวได้อีกสองคน จึงต้องให้พวกท่านลงมือพร้อมกัน”
อวี๋ฉือพยักหน้าหนักแน่น ก่อนยัด"ชุดปฐมพยาบาลธรรมดา"ใส่มือเจียงไหลอีกสามชุด
เขาลูบลูกดอกหน้าไม้ของตัวเอง มุมปากยกเป็นเส้นตรง:
“พวกเราจะสู้ให้จบเร็ว”
เอาจริงเอาจังเหมือนเด็กที่ยืนรับปากครูอย่างเป็นระเบียบว่าจะทำการบ้านให้เสร็จ
อารมณ์ของอวี๋ฉือย่ำแย่มาก
ความรู้สึกนี้เหมือนหางานมาตลอดทั้งปี ฝ่าด่านสัมภาษณ์นับครั้งไม่ถ้วนจนได้งาน
แต่จู่ๆ เจ้านายก็บอกว่า “บริษัทอาจจะล้มละลาย”
ไม่มีทางยอมเด็ดขาด!
อวี๋ฉือดูเหมือนใจเย็นสงบ แต่จริงๆ แล้วแอบตะโกนในใจอยู่สักพักแล้ว
ต้องหยุดเรื่องแบบนี้ให้ได้!
หลินซีว่างไม่อยากไปเลย
แต่หล่อนมองตังคังกับเห็ดน่ารักที่เกาะติดเจียงไหลไม่ยอมห่าง แล้วมองเสิ่นชิงหรานกับพวก
รีบล้วงไอเทมชิ้นหนึ่งยัดใส่มือเจียงไหล
ไม่พูดอะไรอีก
หล่อนถ่วงเวลาของพี่สาวต่ออีกไม่ได้แล้ว
“สองคนที่หน้าประตูนั่น…” เสิ่นชิงหรานหันกลับมากะทันหัน เอ่ยถามอย่างลังเล
เขาไม่รู้ว่าเจียงไหลจะใจเด็ดพอหรือเปล่า
เพราะสองคนนั้นยังไม่ทันสร้างความเสียหายเป็นชิ้นเป็นอัน