หลังมื้ออาหาร ระหว่างกำลังเดินย่อย หลินซีว่างก็หยิบหีบสมบัติใบใหญ่ออกมา
“นี่คือรางวัลรวมกลุ่มที่ดรอปจากบอสโลก "ราชินีหมาป่าลิลิธ" ก่อนหน้านี้”
หลังจากผ่านดินแดนลับมาสามวัน ในที่สุดตอนนี้ก็มีเวลาเปิดหีบเสียที
เดิมทีอู๋หลิงกำลังตกตะลึงกับ “ระบบล้างจานอัตโนมัติเต็มรูปแบบ” ภายในค่าย
พอเห็นพวกเขากำลังจะเปิดหีบ ก็เข้าใจทันทีว่าตัวเองไม่ควรอยู่ที่นี่ต่อ
อย่างไรเสีย ของดรอปประเภทนี้ล้วนเป็นทรัพย์สินส่วนตัวของพวกเขา ย่อมไม่สะดวกเปิดเผยให้คนนอกฟัง
อู๋หลิงจึงตั้งใจจะจากไปอย่างเงียบ ๆ
ตอนที่เธอหันหลัง เสียงของเจียงไหลก็ดังขึ้นจากด้านหลัง “อู๋หลิง”
อู๋หลิงหันกลับมาตามเสียงเรียก
จากมุมที่เธอยืนอยู่ มองเห็นคนหลายคนนั่งพูดคุยกันอย่างครึกครื้นบนที่นั่งวงกลมพอดี
เซี่ยอิงพยายามชวนอวี๋ฉือคุยไม่หยุด แต่ถูกโหลวอูจิ้วขัดขวางอย่างไร้เยื่อใย
อีกฝ่ายไม่พูดสักคำ เอาแต่ยัดส้มจี๊ดใส่ปากเซี่ยอิง
หลินเจ้าเหย่คอยอยู่ข้างหลินซีว่างตลอด บางครั้งก็เหลือบมองเจียงไหล แล้วพูดคุยกับเธอสั้น ๆ
เสิ่นชิงหรานดูยุ่งมาก มือหนึ่งลูบกูกู อีกมือก็ลูบซู่ซู่ไปมา
ตรงข้ามกับเขาโดยสิ้นเชิงคือจิงอวิ๋นซิ่วที่นั่งเงียบสงบ
เธอกำลังลองใช้ปิ่นของตัวเองเกล้าผมให้เจียงไหล แต่ต้องเลิกราไปเมื่อเจียงไหลลุกขึ้นกะทันหัน
ภาพเช่นนี้ทำให้อู๋หลิงชะงักไปเล็กน้อย
อารมณ์บางอย่างที่ไม่รู้ที่มาค่อย ๆ คืบคลานขึ้นมาในใจ