โลกนี้ช่างไม่แน่นอน เรื่องเล็ก ๆ ก็กลายเป็นเรื่องใหญ่ได้
อย่าเพิ่งมองว่าเจียงไหลตอนนี้นั่งเอกเขนกอยู่บนเก้าอี้อย่างไร้กังวล
ความจริงแล้วจนถึงตอนนี้เธอก็ยังรู้สึกปวดร้าวไปถึงกระดูก
แต่หลินเจ้าเหย่กลับบอกว่า “จะมีปัญหา”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เจียงไหลได้แต่ปล่อยตัวไหลลงจากเก้าอี้ไปนอนแผ่บนพื้น
สวรรค์โปรด อย่าแกล้งฉันอีกเลย
ฉันก็แค่เด็กบอบบางที่น่าสงสาร
หลินซีว่างตาไว มือเร็ว รีบเข้าไปประคองเธอไว้
พื้นมันเย็นนะ!
เสิ่นชิงหรานมองเจียงไหลที่เหมือนสิ้นหวังแล้วจึงรับช่วงถามต่อว่า
“'เธอ' คือใคร เป็นสิ่งแปลกปลอมด้วยหรือ”
“อืม ของเขต 73”
หลินเจ้าเหย่ตอบรับ
สายตาของเขาจับจ้องไปที่เสิ่นชิงหราน
ดวงตาดำขลับ ไร้ซึ่งอารมณ์
เขาจำได้ นี่คือคนที่อยู่ตรงข้ามกับเด็กสาว
หลินเจ้าเหย่ลดสายตาลง พลิกข้อมือ
ในฝ่ามือปรากฏ "เทวรูปน้อยสวดอ้อนวอน" อีกอันหนึ่ง
เพียงแต่ไม่เหมือนกับอันตรงหน้าเจียงไหล
เทวรูปน้อยในมือของหลินเจ้าเหย่พนมมือไว้ที่หน้าอก
ไม่ได้อยู่ในท่าแบมือหงายขึ้น
“อันนี้ใช้สื่อสารได้รึเปล่า”
เจียงไหลมีชีวิตชีวาขึ้นมาเล็กน้อย เข้าใจความลึกลับนี้ได้
“ใช่” หลินเจ้าเหย่ยกมือบีบศีรษะของเทวรูปน้อย
เสียงผู้หญิงแหลมเล็กดังออกมาจากปากที่อ้าอยู่ครึ่งหนึ่งว่า
"'กำหนดการครึ่งเดือน' ใกล้มาถึงแล้ว เธอกับฉันต้องสู้กันสักครั้ง"
เสียงนี้ “ฟิ้ว” เข้าไปทำลายฟองความคิดที่ล่องลอยของอวี๋ฉือ
เหมือนมีความรู้ใหม่ถูกยัดเข้ามาในสมอง