เจียงไหลถามหลินเจ้าเหย่ไปหนึ่งคำถาม
ได้คำตอบปฏิเสธจากเขา
เธอเท้าคาง ครุ่นคิด
เพื่อป้องกันไม่ให้ไฟลามจากประตูเมืองมาถึงปลาในบ่อ
ตอนหลินเจ้าเหย่จากไปก็ขน "นกหวีดเงียบสีแดงสดที่ถูกทิ้งร้าง" ไปด้วย 22 อัน
ในนั้นมีห้าอันมาจากกลุ่มของเหลียงอี้เจา
พวกเขาตอนมาคิดจะให้สามคนของเจียงไหลไปเติมช่องว่างสามอันที่ขาด
ตอนนี้กลายเป็นเสียทั้งต้นทั้งดอก แถมตัวเองยังพลอยติดร่างแหไปด้วย
เจียงไหลโบกมืออย่างเกียจคร้าน:
“คราวหน้ามาเที่ยวอีกนะ จำไว้ให้เดินเข้าประตูหน้า”
หลินเจ้าเหย่ที่ก้าวขาเดินมุ่งหน้าไปยังกำแพงแล้ว สีหน้าไม่เปลี่ยน
กลับตัวอย่างสงบนิ่ง หันเท้าเดินไปทางประตูใหญ่ของค่าย
เพียงแต่ เพิ่งเดินออกไปได้สองก้าว จู่ๆ เขาก็ยื่นมือออกมา
เกล็ดหิมะสองสามเกล็ดแตะลงบนฝ่ามือพร้อมความเย็นวาบ
“หิมะตกแล้ว ระวังตัวด้วย”
ประโยคนี้ปนมากับเสียงลมดังเข้าไปในที่บังฝน
เจียงไหลที่เดิมทีนอนเอกเขนกอยู่หรี่ตาลง
เธอไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะจงใจทิ้งประโยคไว้แล้วเป็นแค่การทักทายธรรมดาๆ
—ถึงแม้หลินเจ้าเหย่จะดูไม่ใช่คนที่จะทักทายเป็นก็เถอะ
หิมะตก...เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า?
พูดแล้ว ช่วงนี้สภาพอากาศเลวร้ายเหมือนจะเกิดถี่ขึ้นกว่าเดิม
พายุหิมะหนักหนก่อนหน้านี้ยังเกือบจะปิดประตู
เจียงไหลได้สติตอนที่พบว่ามีดวงตาสามคู่เป็นประกายจับจ้องมาที่เธอ
ท่าทางเหมือนรอคอยอย่างหิวโหยและรอการแบ่งสรรอย่างเงียบๆ
เสิ่นชิงหรานตาละห้อย: “พวกเราแบ่งของโจรกันได้แล้วใช่ไหม?”
เจียงไหลทำปากจุ๊บ: “เรื่องของเพื่อน จะเรียกว่าการแบ่งของโจรได้ยังไง?”
อวี๋ฉือกับหลินซีว่างผงกหัว พยักหน้ารัว เห็นว่ามีเหตุผลยิ่งนัก