“เมื่อไม่กี่วันก่อนเหรอ?” เจียงไหลทวนอย่างครุ่นคิด
ถ้าอย่างนั้น ดูเหมือนว่า 002 กำลังจะหาที่ตั้งค่ายของพวกเธอเจอแล้ว
“ใช่ แต่ไม่ได้มีแค่เขาคนเดียว”
หลินเจ้าเหย่นึกย้อน
“ข้างกายมีผู้หญิงสวมเสื้อคลุมดำคนหนึ่ง...”
เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเสริมว่า “ในมือถือ ลูกแก้วคริสตัล”
เจียงไหลขมวดคิ้ว นึกถึงใครบางคนขึ้นมา
"ลูกแก้วคริสตัล"เป็นของที่มีเอกลักษณ์ชัดเจนเกินไป ยากจะไม่ทำให้นึกถึง"ผู้ทำนาย"ผู้ทรยศคนนั้น
หลินซีว่างถามอย่างกังวลว่า “สู้กันหรือเปล่า?”
แม้ตอนนี้หลินเจ้าเหย่กับพวกจะยืนอยู่ตรงหน้าอย่างปลอดภัย แต่เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับ 002
อีกฝ่ายควบคุมโลหะได้อย่างป่าเถื่อนเกินไป แถมวิธีคิดก็ยากเกินกว่าคนปกติจะคาดเดา
เธอจึงอดเป็นห่วงไม่ได้
ถึงอย่างไร การถูก “ขังในห้องมืด” ก็แค่จำกัดการเคลื่อนไหวของ 002 ไปช่วงหนึ่งเท่านั้น
ตอนนี้พอออกมาแล้ว เขาย่อมแข็งแกร่งกว่าตอนที่พวกเขาเจอกันก่อนหน้านี้
แต่เมื่อได้ยินคำถาม หลินเจ้าเหย่กลับชะงักไป แววตาฉายความแปลกประหลาดอยู่เล็กน้อย
คล้ายกำลังเรียบเรียงคำพูด แต่ก็ไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหนดี
ผ่านไปไม่กี่วินาที หลินเจ้าเหย่ถึงเอ่ยว่า “สู้กันน่ะสู้กันแล้ว”
เขานวดสันจมูก “แต่สู้กันได้...แปลกมาก”
ถึงกับใช้คำว่า “แปลก” มาบรรยายการต่อสู้กับศัตรูได้ด้วยเหรอ?
อวี๋ฉือที่นั่งแถวหลังยืดหลังขึ้นอย่างสนใจ ปอยผมที่เมื่อครู่ยังตกลงอย่างหงอยเหงาก็ตั้งชันขึ้นมา