เจียงไหลซุกตัวอยู่บนโซฟา
ลูบเสี่ยวตังคังเบา ๆ อย่างเอื่อยเฉื่อย
เจ้านี่ใช้พลังงานไปมากตั้งแต่เช้า ควรพักผ่อนให้มากขึ้น
เสียงแจ้งเตือน “ติ๊งตอง” ดังขึ้น หน้าต่างคำขอส่งของลอยเด่นขึ้นตรงหน้า
“ผู้เล่น ‘ชีหยวน’ ส่งของขวัญให้คุณ: ‘ฝ้าย’ X50”
“จะรับหรือไม่”
แววตาของเจียงไหลหยุดนิ่งไปชั่วขณะ
หล่อนยังไม่ได้บอกจำนวนที่ต้องการแลกด้วยซ้ำ แต่อีกฝ่ายส่งมาให้ก่อนแล้ว?
‘ชีหยวน’ ส่งข้อความส่วนตัวถึงคุณ: “มีอยู่”
สองคำสั้น ๆ ชัดเจน
เจียงไหลส่ง ‘ไม้สนสีเงิน’ กลับไป 25 ชิ้นตามราคาที่ตั้งใจไว้แต่แรก
สักพักจึงปรากฏข้อความ “อีกฝ่ายรับแล้ว”
แต่กล่องข้อความส่วนตัวยังคงมีเพียงคำว่า “มีอยู่” สองคำนั้น
ริมฝีปากของหล่อนค่อย ๆ เม้มเป็นเส้นตรง
จากการติดต่อกันสองสามครั้งก่อนหน้า ชีหยวนไม่ใช่คนที่มีนิสัยเย็นชา
แม้แต่ตอนที่ ‘จัดอันดับ’ ออกมาครั้งแรก ยังส่งข้อความมาแสดงความยินดี
เกิดอะไรขึ้น?
นึกถึงความรู้สึกคุ้นเคยจาง ๆ ที่ไม่อาจจับต้องได้นั้น เจียงไหลจึงเอ่ยถามอีกประโยค:
“ไม่ได้ยินเสียงเธอมาตั้งนาน สบายดีไหม”
หนึ่งนาที
สามนาที
เสี่ยวตังคังซุกตัวในอ้อมแขนของเจียงไหล หลับอย่างสะลืมสะลือ พลิกตัวเปลี่ยนท่าด้วยซ้ำ
ข้อความที่รอคอยถึงค่อย ๆ มาอย่างชักช้า
‘ชีหยวน’ ส่งข้อความส่วนตัวถึงคุณ: “ก็นะ ดีอยู่”
‘ชีหยวน’ ส่งข้อความส่วนตัวถึงคุณ: “ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ”
เจียงไหลลูบปลายหูของเสี่ยวตังคัง ปลายนิ้วเสียดสีอย่างแผ่วเบา