เจียงไหลทั้งร่างทรุดลงในโซฟา
เธอไม่ได้ปิดกรอบแชท แค่ลากไปด้านข้าง แขวนไว้ที่ขอบสายตา
ไม่บดบังทัศนียภาพ แต่พอมีความเคลื่อนไหวก็เห็นได้
เสี่ยวตังคังซุกอยู่ในอ้อมกอดเธอ หางถูกกดไว้เลยเรียบร้อยขึ้นมาก
เหลือเพียงสองหูที่กระดิกเป็นครั้งคราว
เจียงไหลเกาพุงนุ่ม ๆ ของมันเบา ๆ สองที ก็ได้ยินเสียง “ฮึดฮัด” สองทีสมใจ
ไม่ไกลออกไป "ถ่านหิน" กำลังลุกไหม้ในเตาผิง
บางครั้งก็มีเสียง “เปรี๊ยะ” ใสกังวาน ตามด้วยประกายไฟที่ลอยขึ้นฟ้า
เหมือนจังหวะการเต้นของหัวใจของเตาผิง เต้นมั่นคงท่ามกลางความหนาวเหน็บสุดขั้ว
เสียงเบา ๆ เหล่านี้ คละเคล้ากับเสียงพลิกตัวของเสี่ยวตังคังเป็นระยะ
กลบเสียง “ซ่า ๆ” “ซ่า ๆ” ที่ดังไม่หยุดนอกหน้าต่าง
ไม่ต้องพูดถึงว่าทุกคนเหมือนจะรู้ตัวอะไรบางอย่าง ตอนนี้แชทกลุ่ม “คึกคักไม่ธรรมดา”:
"เสิ่นชิงหราน": “หลินเจ้าเหย่ถามว่าเสี่ยวว่างหนาวไหม”
"หลินซีว่าง": “ไม่หนาวจ้ะ กระท่อมของฉันอุ่นมาก ไม่รู้ว่าทางพี่สาวเป็นยังไงบ้าง”
"เสิ่นชิงหราน": “เขาถามว่าหิวไหม เขาบอกว่าที่บ้านเขามีขนมหวาน”
"หลินซีว่าง": “แต่ฉันเพิ่งกินข้าวอิ่มแล้วนะ แถมตอนนี้อากาศก็ออกไปข้างนอกไม่ได้ด้วย”
"เสิ่นชิงหราน": “เขาบอกว่าเขาออกได้”
"หลินซีว่าง": “ไม่เอาหรอก พี่สาวอยากกินขนมหวานไหม”
เจียงไหลที่ถูกเอ่ยถึง ในใจแอบคำนวณว่าเสิ่นชิงหรานจะพังทลายหลังจากถูกหลินเจ้าเหย่เล่นงานสักกี่ครั้ง