เจียงไหลเก็บสีหน้าลังเลของหลินเจ้าเหย่ไว้ในสายตาจนหมด
เธอกระพริบตาให้เสิ่นชิงหราน
เฮ้อ จะเลือกเพื่อนร่วมทีมก็ต้องเลือกคนฉลาด
นี่มันรู้งานจริง ๆ
ดูท่า 'สิ่งแปลกปลอม' กับผู้เล่นจะต่างกัน
ไม่ว่าภายนอกจะดูเหมือนแค่ไหน แม้แต่กินอาหารอย่างเดียวกันได้
พวกเขาก็ไม่มีทางถูก “รีเซ็ต” ไปตามการอัปเดตของเกม
ไม่เหมือนผู้เล่น คนเก่าไป คนใหม่มา
ทั้งที่ไม่ได้เป็น “NPC” แต่กลับมีความทรงจำ อยู่ในเกมไปตลอดกาล?
เจียงไหลเองก็เคยคิดจะถามตรง ๆ แทนที่จะลองเชิงวกไปวนมาแบบนี้
แต่ หนึ่งคือยังไงทั้งสองฝ่ายก็มีจุดยืนต่างกัน ผู้เล่นกับสิ่งแปลกปลอม
ถ้าไม่ใช่เพราะอีกฝ่ายอาจเกี่ยวข้องกับหลินซีว่าง
ตอนนี้คงนั่งอยู่ด้วยกันอย่างสงบแบบนี้ไม่ได้
สองคือ แค่ความคิดของเจียงไหลเพิ่งโผล่ขึ้นมา
ตรงหน้าก็เต็มไปด้วย [คำเตือน]
หลังจากเรื่อง “เหลียงอี้เจา” ระบบก็ดูจะผิวแพ้ง่ายขึ้นมา
ดีที่ถึงจะอ่อนไหว แต่ก็ไม่ค่อยฉลาด
สิ่งที่ควรรู้ไม่ควรรู้ ตอนนี้ก็รู้แล้ว
หลินซีว่างมองเจียงไหลแล้วก็มองเสิ่นชิงหราน ดวงตาโค้งยิ้ม
อวี๋ฉือ... อวี๋ฉือยังคงชงชาอยู่
เขาพูดกับหลินเจ้าเหย่ด้วยน้ำเสียงขอโทษ “โทษที ถ้วยไม่พอ เอาเป็นชามไหม?”
หลินเจ้าเหย่ปฏิเสธอย่างสุภาพ
เขาค้นหาความทรงจำอันยาวนานของตัวเอง
“'เธอ' ชื่อว่าเฮ่ออิ๋ง”
“ความสามารถของ... อ่า ไม่ใช่”