002 แนบตัวอยู่กับพื้นเย็นเฉียบ เลือดที่ไหลออกมาจับตัวแข็งบนใบหน้า
ดำสนิท ดูน่าสยดสยองเป็นพิเศษ
แต่เขาไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย เอาแต่จ้องภาพตรงหน้าไม่กะพริบ
แสงไฟเจิดจ้าส่องสว่างไปทั่วบ้านหลังเล็ก
อักเนสไม่ได้ถอยหนีหรือหลบเลี่ยง เพียงถอนหายใจอย่างจนใจ
แล้วค่อย ๆ ยื่นมือออกไปลูบศีรษะเด็กหนุ่มเบา ๆ
“ขอโทษนะ ซีโอตัวน้อย”
รูม่านตาของ 002 สั่นไหว
เขาเห็นเด็กหนุ่มที่มีหน้าตาเหมือนตัวเองทุกกระเบียดนิ้วชะงักแข็งทื่อไปทั้งร่าง
ครู่ต่อมา ธีโอดอร์ก้มหน้าลง ใบหน้าครึ่งหนึ่งจมหายไปในเงามืด น้ำเสียงเจือคำวิงวอนที่แทบจับไม่ได้
“พี่สาว...”
“อย่าไปสนใจพวกเขาได้ไหม?”
เสียงของเขาแผ่วเบาราวกับกลัวว่าจะทำให้เปลวเทียนไหววูบต้องสะดุ้ง
ทว่าดวงตากลับจับจ้องหญิงสาวผมสีทองตรงหน้าไม่กะพริบ
“เทพเจ้าตัดสินแล้วว่าพวกเขาเป็นคนไร้ความหมาย”
“แค่เราสองคนอยู่ด้วยกันก็พอแล้วไม่ใช่เหรอ?”
น้ำเสียงของเขาข่มกลั้นเกินไป จนอักเนสไม่ได้ยินความหวาดกลัวที่ถูกกดเอาไว้
“เราไปได้ตั้งหลายที่ อีกสองเดือนดอกไม้สนธยาที่เมืองตะวันลับก็จะถึงฤดูบานแล้วไม่ใช่เหรอ? เธอชอบดอกไม้แบบนั้นที่สุดไม่ใช่หรือไง? เธอบอกว่าสีเหมือนผมของฉัน”
คิ้วของอักเนสขมวดเข้าหากันอย่างแผ่วเบาจนแทบสังเกตไม่เห็น
เด็กหนุ่มชะงักไป ก่อนจะเร่งพูดด้วยความร้อนรน
“ถ้าไม่ชอบ เราไปกำแพงสาบสูญก็ได้ ที่นั่นอยู่ติดทะเลไม่ใช่เหรอ?”