เจียงไหลไม่ได้กล้าผ่อนคลายความระแวดระวังลงเลยแม้แต่น้อย
แม้การโจมตีครั้งนั้นจะทำให้ 002 บาดเจ็บสาหัส แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นทำให้อีกฝ่ายหมดความสามารถในการเคลื่อนไหวไปในคราวเดียว
ถ้า 002 โต้กลับขึ้นมา ก็อันตรายมาก
แต่เจียงไหลยืนอยู่ตรงหน้า 002 ครู่หนึ่ง ก่อนจะพบว่าอีกฝ่ายเอาแต่จ้องเธอนิ่งงัน
ไม่พูด ไม่ขยับ ราวกับไม่มีความคิดจะทำอะไร
ท่าทางดูแปลก ๆ เหมือนกำลังเหม่อลอย
เสิ่นชิงหรานที่อยู่ไม่ไกลสังเกตเห็นบรรยากาศผิดปกติได้อย่างว่องไว จึงชะโงกหน้าไปดูสภาพของ 002
สัญญาณเตือนในหัวดังลั่นทันที
แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไร ก็ได้ยินเจียงไหลถามอย่างสงสัยว่า
“โดนตีจนสมองเพี้ยนไปแล้วเหรอ?”
มุมปากเสิ่นชิงหรานกระตุก
จริงใจเหลือเกิน ตรงไปตรงมาเหลือเกิน ไม่ปิดบังอะไรเลยสักนิด
002 ยังคงไม่พูด
เจียงไหลหันไปมองว่านมู่ชุน อยากถามว่าอีกฝ่ายคิดจะจัดการอย่างไร
อย่างไรเสีย 002 ก็เป็นคนที่ว่านมู่ชุนพามา ส่วนหลินซีว่างกับอีกสองคนก็ยังถูกพวกเธอขังไว้ที่ไหนสักแห่ง
ตราบใดที่ยังไม่รู้สถานการณ์แน่ชัด เจียงไหลก็ไม่อยากเสี่ยงลงมือฆ่า
อย่างน้อยก็ต้องรักษา “สันติภาพ” จอมปลอมเอาไว้ก่อน
ว่านมู่ชุนกลอกตาใส่ด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์ ทั้งที่ใบหน้ายังอ่อนโยน “มองฉันทำไม? ฉันไม่รับประกันหลังการขายนะ”
เจียงไหลถอนหายใจ
เมื่อหันกลับไปอีกครั้ง เธอก็เห็นว่าปีกด้านหลังของ 002 หุบลงแล้ว