พี่สาวมักพูดเสมอว่า "พวกท่าน" อยู่ทุกหนแห่ง
แต่ธีโอดอร์ไม่เคยพบเห็นด้วยตาตัวเองเลย
จนกระทั่งวันนั้น วันที่เขากอดร่างพี่สาวซึ่งเย็นชืดไว้ในอ้อมแขน และได้เห็น “ปาฏิหาริย์”
แต่น่าขันนัก แสงศักดิ์สิทธิ์จ้าที่ราวกับจะผ่าทุกสรรพสิ่งให้แยกจากกัน กลับปรากฏขึ้นเหนือกองซากปรักหักพังและกระดูก
ธีโอดอร์เงยหน้าขึ้นอย่างเหม่อลอย มองท้องฟ้าที่ไม่ได้เห็นมานาน——
นับตั้งแต่เกมจบลง ผืนดินแห่งนี้ก็ไม่เคยเห็นนภาอีกเลย
ท้องฟ้าถูกปกคลุมด้วยเมฆดำทะมึนอยู่เสมอ ผู้คนเรียกสิ่งนั้นว่า “ทัณฑ์สวรรค์”
แต่ตอนนี้ เมฆดำเหล่านั้นถูกแหวกออกเป็นช่องเล็ก ๆ
ดวงตาขนาดมหึมาหลายคู่ปรากฏขึ้นบนฟากฟ้า
ไม่สิ ธีโอดอร์เองก็ไม่รู้ว่าสิ่งนั้นเป็น “ดวงตา” จริง ๆ หรือเป็นวัตถุบางอย่างที่มีรูปร่างคล้าย “ดวงตา” กันแน่
เพราะพวกมันไม่มีรูม่านตาเลย
บางดวงเป็นสีดำสนิทลึกล้ำ บางดวงกลับมีสีแดงพลุ่งพล่าน
ดูเหมือนมีบางอย่างกะพริบวูบวาบอยู่ภายใน แต่ธีโอดอร์มองไม่ชัด
เขาไม่อาจจ้องมองสิ่งเหล่านั้นตรง ๆ ได้ ทุกครั้งที่พยายามมองให้เห็นความลับที่ซ่อนอยู่ข้างใน
ก็จะรู้สึกราวกับมีเสียงสวดประหลาดดังก้องอยู่ในสมอง
เหมือน “เสียง” แต่ก็คล้ายจะไม่ใช่
“เสียง” ไม่มีรูปร่าง แต่ธีโอดอร์กลับรู้สึกว่าศีรษะของตนใกล้จะระเบิดออกมาแล้ว
เลือดสีแดงสดไหลซึมออกจากดวงตา สัญชาตญาณเอาชีวิตรอดบังคับให้เขาต้องเบือนหน้าหนี