“หึ่ง!”
กระท่อมไม้สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
อาหารที่ยังกินไม่ทันหมดในถ้วยน้อยของสัตว์เลี้ยงกระจัดกระจายร่วงกราว
ราวกับลูกแก้วที่ถูกเด็กซนปั่นป่วน
กระเด้งกระดอนบนพื้น กลิ้งหนีไปทุกทิศทาง
"ความทนทาน -200"
ตัวเลขบนหน้าต่างปรากฏขึ้นเบื้องหน้าเจียงไหล
"ความทนทาน: 800/1000"
เธอตั้งหลักยืนนิ่ง หายใจแทบไม่ทัน
เสี่ยวตังคังเดินเซถลาเข้ามาแนบชิด ตัวสั่นงันงกขวางหน้าเจียงไหล
ข้อความใหม่เด้งขึ้นในแชทกลุ่ม
"อวี๋ฉือ": "นี่อะไร แผ่นดินไหวเหรอ"
"เสิ่นชิงหราน": "ไม่ใช่ เป็นคลื่นกระแทกจากพายุน่ะ"
นี่เป็นสัญญาณของพายุที่มีพลังทำลายล้างรุนแรงกว่าครั้งก่อน
เสิ่นชิงหรานถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความหวาดหวั่น
หน้าต่างของเขาอยู่ด้านข้างหันทิศเหนือ แม้จะมองเห็นอะไรบ้าง แต่ภาพรวมก็ถูกบดบัง
หากไม่มีคำเตือนจากพี่เจียงเมื่อครู่
คงเกิด “เหตุการณ์นองเลือด” อีกครั้งแน่
คลื่นกระแทกน่าสะพรึงกลัวพุ่งเข้าใส่โดยตรง—
กระท่อมไม้คือบ้านพักปลอดภัยที่เกมจัดหาให้ ตราบใดที่ความทนทานยังไม่ลดเหลือ 0 ก็จะไม่มีเรื่องใหญ่เกิดขึ้น
แต่ผนังไม่อาจต้านทานการส่งผ่านของพลังงานได้
บ้านทั้งหลังจะกลายเป็นกล่องเสียงสะท้อนขนาดมหึมาในพริบตา
ผนังและพื้นสั่นสะเทือนด้วยความถี่สูงมาก
หากอยู่ใกล้กำแพง แรงสั่นสะเทือนพวกนี้จะถ่ายทอดเข้าสู่ร่างกายโดยไม่มีการปิดกั้น
กระดูกและอวัยวะภายในจะสั่นพ้องไปกับมัน
ลองดูแล้วต้องตายแน่
หลินเจ้าเหย่ฟังเสิ่นชิงหรานเล่าจบก็พูดเรียบๆ ว่า “เธอฉลาดมาก”