“คุณมาได้จังหวะพอดี!”
เจียงไหลเดินพลางพร่ำพลาง
“เมื่อวานฉันเจอของในถ้ำเยอะเลย แต่อยู่คนเดียว”
เธอหยุดชะงัก สีหน้ายุ่งยาก
“ฉันกลัวนิดหน่อย คุณไปกับฉันได้ไหม?”
เจียงไหลกระชับเสื้อคลุมนอนแน่น ราวกับหนาวจนทนไม่ไหว ฝีเท้าก็อืดอาด
เธอลังเลอยู่บ้าง:
“คุณวางใจเถอะ ฉันไม่เอาเปรียบคุณหรอก เราแบ่งกันห้าสิบห้าสิบ ดีไหม?”
เดิมทีคาร์ลก็คลางแคลงใจอยู่แล้ว
แต่เมื่อเห็นอีกฝ่ายพูดเหมือนมีเรื่องนั้นจริง แถมยังคิดเรื่องการแบ่งไว้แล้ว
ความสงสัยนั้นก็ปลิวหายไปเสียเป็นส่วนใหญ่
เขาอดไม่ได้ที่จะเอ่ย: “ที่ไหนรึ?”
เจียงไหลหยุดอยู่ด้านหน้าเขาไม่กี่ก้าว มองซ้ายมองขวาอย่างมีลับลมคมใน
“ฉันจะบอกคุณเงียบ ๆ คุณต้องสัญญาก่อนนะ ว่าคุณจะไม่ยักยอกไปคนเดียว”
คาร์ลเชื่อสนิทใจแล้ว
ถ้าเป็นเรื่องโกหก จะคอยย้ำเรื่องการแบ่งให้เสียเวลาทำไม?
อีกฝ่ายดูไม่มีการป้องกันตัวเลย มีแต่ความเป็นห่วงว่าเขาจะเอาแต่ได้
คาร์ลยังคงรักษาภาพลักษณ์สุภาพบุรุษของตน เบี่ยงตัวลงเล็กน้อย:
“คุณวางใจเถิด เราแบ่งกันห้าสิบห้าสิบ”
ระยะห่างของทั้งสองลดลงเรื่อย ๆ
เจียงไหลเข้าไปใกล้ข้างหูเขา เอ่ยเสียงต่ำเนิบ ๆ:
“เพื่อนเอ๋ย…”
“หลอดเลือดคุณสว่างโชนแล้ว”
สิ้นเสียง คาร์ลรู้สึกได้เพียงแรงมหาศาลส่งมา
กระชากคอเสื้อเขา ลากเขาจนเซถลาไปสองก้าว
แล้วร่วงเข้าสู่รัศมีโจมตีของหญ้าเจ้าหญิงนิทราและแคร็กเกอร์กะเทาะถั่ว!
“ฟิ้ว!”
เสียงลูกศรตัดอากาศดังมา
แต่ที่เร็วกว่านั้น คือเงาดำซึ่งขยายในสายตาอย่างรวดเร็ว
“คุณ!”
ในชั่วพริบตา คาร์ลเอื้อมได้แค่เปล่งคำเดียวเท่านั้น
การควบคุมของหญ้าเจ้าหญิงนิทราทำให้เขาไม่อาจตอบสนองได้อย่างมีประสิทธิภาพในช่องว่างระยะสั้นนี้