วันที่สามหลังจากย้ายเข้ามาอยู่ในอพาร์ตเมนต์ใหม่ เฉินยู่ อานได้รับคำเชิญจากคุณท่าน
ไม่ใช่ข้อความ แต่เป็นโทรศัพท์
บ่ายวันนั้นเขากำลังวาดรูปอยู่ในห้องนั่งเล่น โทรศัพท์ก็ดังขึ้น หน้าจอแสดงคำว่า "คุณท่าน" เขาชะงักไปชั่วขณะ รีบวางพู่กัน เช็ดมือ แล้วรับสาย
"ฮัลโหล?"
"เสี่ยวอัน" เสียงทุ้มต่ำดังมาจากปลายสาย แทรกด้วยเสียงรบกวนเล็กน้อยจากกระแสไฟฟ้า ฟังดูไพเราะกว่าปกติ "เย็นวันเสาร์ว่างไหม?"
หัวใจของเฉินยู่ อานเต้นเร็วขึ้น "วะ...ว่างครับ"
"มีคอนเสิร์ตส่วนตัว อยากพาเธอไปด้วย ไม่ใช่งานทางการอะไร ไม่ต้องกังวล"
คอนเสิร์ตส่วนตัว
เฉินยู่ อานไม่เคยไปงานแบบนี้มาก่อน งานดนตรีที่ใหญ่ที่สุดที่เขาเคยไปในลอนดอนก็คืองานเลี้ยงของโรงเรียน
"ผมไปจะเหมาะสมไหมครับ?" เขาถามเสียงเบา "ผมใส่อะไรดี..."
"ใส่อะไรก็ได้" เสียงของอีกฝ่ายเจือรอยยิ้ม "เธอใส่อะไรก็ดูดีทั้งนั้น"
ใบหน้าของเฉินยู่ อานแดงซ่านขึ้นมาทันที เขากำโทรศัพท์ไว้แน่น ไม่รู้จะพูดอะไรต่อ
ปลายสายเงียบไปหนึ่งวินาที แล้วเสริมอีกว่า "งั้นตกลงตามนี้นะ เย็นวันเสาร์หกโมง คนขับรถจะไปรับ"
"ครับ"
วางสายแล้ว เฉินยู่ อานนั่งลงบนโซฟา หัวใจยังคงเต้นรัว
คอนเสิร์ตส่วนตัว
เขาจะใส่อะไรดี?
เฉินยู่ อานค้นตู้เสื้อผ้าจนทั่ว พบว่าเสื้อผ้าที่เป็นทางการมีน้อยจนน่าใจหาย
ตอนมาเรียนที่ลอนดอน เขาเอาเสื้อฮู้ด กางเกงยีนส์ และเสื้อยืดมาเกือบทั้งหมด เหมาะสำหรับใส่วาดรูปกับไปเรียน ไม่มีชุดสำหรับงานจริงจังเลย
เขาค้นอยู่นาน ในที่สุดก็เจอเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวหนึ่ง
นั่นเป็นเสื้อที่แม่ยัดใส่มาในกระเป๋าก่อนที่เขาจะมาลอนดอน บอกว่า "เผื่อมีงานทางการจะได้ใส่"
ปกเสื้อไม่มีดีไซน์หวือหวา เป็นแบบธรรมดาที่สุด
เขาหยิบออกมาทาบตัว ก็ดูยับนิดหน่อย ต้องรีด
ส่วนกางเกง มีกางเกงสแล็กสีเทาเข้มตัวหนึ่ง ไม่ถึงกับทางการแต่ก็ไม่ลำลองเกินไป
เฉินยู่ อานแขวนเสื้อกับกางเกงไว้ แต่ก็ยังไม่มั่นใจ
เขาส่งข้อความไปหาคุณท่านอีกครั้ง "ผมใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวได้ไหมครับ?"
ข้อความตอบกลับมารวดเร็ว "ได้ ดีมาก"
แค่สี่คำ แต่เฉินยู่ อานอ่านซ้ำไปซ้ำมาหลายรอบ ก่อนจะกดโทรศัพท์ไว้แนบอก รู้สึกโล่งใจขึ้นมาบ้าง
เย็นวันเสาร์ ลอนดอนไม่มีฝนซึ่งเป็นเรื่องยาก