เสิ่นอวี่อันพบซีเจ๋อครั้งแรกตอนอายุเจ็ดขวบ
ในงานสังสรรค์ครอบครัวมีคนมากมาย เขานั่งกินขนมข้างๆ แม่ แล้วเงยหน้าขึ้นไปเห็นเด็กหนุ่มตัวสูงยืนอยู่ที่มุมห้อง สวมชุดสูทสีเข้ม ผมสีทองเข้ม ใบหน้าคมเข้มและเย็นชากว่าคนรอบข้างที่มีตาสีฟ้าผมทอง
เสิ่นอวี่อันมองเขาแวบหนึ่ง แล้วก้มหน้ากินเค้กต่อ
ต่อมาทุกงานสังสรรค์เขาก็ได้เจอเขา
ซีเจ๋อแก่กว่าเขาเก้าปี ตอนเสิ่นอวี่อันเรียนประถม ซีเจ๋อเรียนมัธยมแล้ว ตอนเสิ่นอวี่อันเรียนมัธยม ซีเจ๋อเริ่มบริหารงานครอบครัวแล้ว
สองคนไม่ได้ใกล้ชิดกันนัก แต่ทุกครั้งที่เจอกัน ซีเจ๋อมักจะพูดกับเขาสองสามประโยค
ถามว่าเขาเป็นยังไงบ้าง เรียนที่โรงเรียนโอเคไหม เสิ่นอวี่อันตอบทุกครั้งว่าโอเค ซีเจ๋อก็ไม่ถามต่อ
เวลาพูด เขาจะก้มหน้ามองเสิ่นอวี่อัน แต่สายตาแบบนั้นไม่ได้กดดัน แค่เป็นวิธียืนยันว่าเขาฟังอยู่
ความทรงจำที่เสิ่นอวี่อันมีต่อซีเจ๋อคือ "คนที่ไม่ค่อยพูดแต่จะถามว่าเขาโอเคไหม"
ตอนอายุสิบเจ็ด เสิ่นอวี่อันตัดสินใจไปเรียนศิลปะที่ลอนดอน
แม่เป็นห่วงว่าเขาจะดูแลตัวเองไม่ได้ จึงโทรหาแม่ของซีเจ๋อ
แม่ของซีเจ๋อบอกให้ยวี่อันมาอยู่แถวบ้านพวกเขา ซีเจ๋อก็อยู่ที่ลอนดอน มีอะไรจะได้ช่วยเหลือกัน ตอนที่เสิ่นอวี่อันรู้เรื่อง กระเป๋าเก็บเสร็จแล้ว เขาแค่พูดว่าโอเค
วันไปลอนดอน ซีเจ๋อมารับเขาที่สนามบิน
เสิ่นอวี่อันเข็นกระเป๋าออกมา เห็นซีเจ๋อยืนอยู่ตรงทางออก สวมเสื้อโค้ทสีเข้ม สูงกว่าเมื่อหลายปีก่อน ไหล่กว้างขึ้น
เขามองเสิ่นอวี่อันเดินออกมา ไม่ได้โบกมือ แต่เดินเข้ามาหนึ่งก้าว แล้วยื่นมือรับกระเป๋าเดินทางจากเขา
"เหนื่อยไหมบนเครื่อง?"
"ก็โอเค"
"รถจอดอยู่ข้างนอก"
เสิ่นอวี่อันเดินตามเขาออกไป ห่างกันครึ่งก้าว
ซีเจ๋อเข็นกระเป๋านำหน้า เสิ่นอวี่อันเดินตามหลัง มองแผ่นหลังของเขา ชายเสื้อโค้ทปลิวตามจังหวะก้าว จังหวะการเดินไม่เร็วไม่ช้า พอให้เสิ่นอวี่อันตามทันพอดี
ซีเจ๋อช่วยเสิ่นอวี่อันจัดที่อยู่ห่างจากบ้านของเขาไม่ไกล เดินประมาณสิบนาที