เสิ่นอวี่อันนั่งอยู่ที่ขอบเตียงโดยไม่ขยับ ซีเจ๋อหันมามองเขา
เขายังสวมชุดแดงเข้มอยู่ ยังไม่ถอด รัดประคดรัดแน่น นั่งตัวตรง หลังตั้งตรงเล็กน้อย
ซีเจ๋อยื่นมืออ้อมไปทางด้านหลังของเขา สัมผัสกับเอวของเขา ปลายนิ้วแตะที่ปมรัดประคด
"ข้าจะปลดให้เจ้าเอง"
เสิ่นอวี่อันก้มหน้ามองดูนิ้วของเขาที่กำลังดึงสายรัดนั้นออกมา ช้าๆ แต่ละครั้งที่ดึงก็เห็นได้ชัดเจน
เมื่อสายรัดหลุดออก ความแน่นของรัดประคดก็หายไปในทันใด เขาถอนหายใจออกมาเบาๆ
ซีเจ๋อดึงรัดประคดออกมาวางที่ปลายเตียง แล้วเริ่มแกะกระดุมที่คอเสื้อของเขาทีละเม็ด
เสิ่นอวี่อันรู้สึกว่าผ้าที่คอเสื้อกำลังคลายออก ชายเสื้อเปิดกว้างขึ้นเล็กน้อย เขาก้มมองเห็นกระดูกไหปลาร้าของตัวเองโผล่ออกมา
เขาไม่ขยับ ปล่อยให้มือของซีเจ๋อไล่ลงไปต่อ
เมื่อเสื้อคลุมด้านนอกถูกถอดออก เสิ่นอวี่อันนั่งอยู่ที่ขอบเตียงในชุดชั้นใน ผ้าบางลง เห็นเส้นสายของไหล่และแขนได้ชัดเจนขึ้น
ซีเจ๋อถอดเสื้อคลุมของตัวเองออกเช่นกัน เสื้อคลุมแดงเข้มสองตัววางซ้อนกันบนโต๊ะเล็กที่ปลายเตียง ตัวหนึ่งกว้าง อีกตัวหนึ่งแคบกว่าเล็กน้อย
เมื่อเขาหันมามองเสิ่นอวี่อัน ดวงตาสีเทาอมฟ้าของเขาสะท้อนแสงเทียนในม่าน คิดเห็นชัดเจนไม่ปิดบัง แต่ก็ไม่รีบร้อน
เสิ่นอวี่อันเงยหน้ามองเขา: "ฝ่าบาท..."
"เมื่อครู่เจ้าบอกว่าอยากเรียกอย่างอื่น"
เสิ่นอวี่อันอ้าปาก: "สามี"
ซีเจ๋อไม่ตอบ มือวางบนไหล่ของเขา ผ่านผ้าชั้นในบางๆ สัมผัสได้ถึงอุณหภูมิกายใต้ผ้า
เมื่อเขาจับเขาให้นอนลงบนเตียง ทำอย่างเบามือ มือรองท้ายทอยของเขา เพื่อให้เขานอนลงโดยไม่ชนหมอน
แผ่นหลังของเสิ่นอวี่อันจมลงในที่นอน เงยหน้ามองใบหน้าของเขา ซีเจ๋อค้ำแขนอยู่เหนือเขา ก้มหน้ามองเขา ลมหายใจของทั้งสองไขว้กันในม่าน
"กลัวไหม?"
เสิ่นอวี่อันส่ายหัว
ซีเจ๋อก้มลง ริมฝีปากแตะที่หน้าผากของเขา หยุดครู่หนึ่ง แล้วไล่ลงไป
แต่ละที่ที่สัมผัสเบามาก จากนั้นใช้ปลายนิ้วลากไปตามแนวกรามของเขาอย่างช้าๆ หยุดที่ตำแหน่งหลังใบหู กดเบาๆ