เที่ยวบินจากฟินแลนด์กลับบ้านยาวนานมาก
เสิ่นอวี่อันหลับบนเครื่องไปหลายรอบ พอตื่นขึ้นมากลางทางก็เห็นซีเจ๋อยังพลิกนิตยสารอยู่ เขายื่นมือไปหยิบนิตยสารออกจากมือซีเจ๋อ พร้อมพูดว่า “นอนพักหน่อยสิ”
ซีเจ๋อมองเขาแวบหนึ่ง ไม่ได้พูดอะไร วางนิตยสารไว้ข้างๆ แล้วหลับตา
เสิ่นอวี่อันแบ่งผ้าห่มให้เขาครึ่งหนึ่ง คลุมให้ แล้วเอนตัวพิงเขานอนต่อ
หลังเครื่องลง เสิ่นอวี่อันเปิดโทรศัพท์ ข้อความเด้งขึ้นมาหลายข้อ ความจากแม่ถามว่าถึงเมื่อไหร่ เตรียมอาหารเย็นไว้แล้ว
เสิ่นอวี่อันตอบกลับไปว่า “ถึงแล้ว กำลังออกจากสนามบิน” แล้วเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋า
ซีเจ๋อเข็นรถกระเป๋าเดินอยู่ข้างๆ ก้มหน้ามองเส้นทางในโทรศัพท์
“แม่บอกว่าเตรียมอาหารเย็นไว้แล้ว อยากกินอะไร?”
“แม่ทำอะไรก็กินอันนั้น”
เสิ่นอวี่อันหันมองเขา: “ไม่เรื่องมาก?”
“ไม่เรื่องมาก”
“แล้วคราวก่อนที่กินผักชี ทำไมวางไว้ข้างๆ”
“นั้นเป็นเพราะยังไม่ชิน ไม่ใช่เรื่องมาก”
เสิ่นอวี่อันไม่ได้เถียง ไปเรียกแท็กซี่ด้านนอกสนามบิน
ขึ้นรถไปเขาบอกที่อยู่กับคนขับ เป็นภาษาจีน ซีเจ๋อนั่งอยู่ข้างๆ ฟัง พอเขาวางสายก็หันมามองเขาแวบหนึ่ง
“เมื่อกี้พูดว่าอะไร?”
“บอกที่อยู่”
“สองประโยคแรกวันล่ะ?”
“บอกว่าอากาศดี”
ซีเจ๋อพยักหน้า ไม่ได้ถามต่อ
รถออกจากสนามบินขึ้นทางด่วน เสิ่นอวี่อันลดกระจกลงเล็กน้อยเพื่อระบายอากาศ ลมโชยเข้ามาทำให้เขาหรี่ตาลง ซีเจ๋อยื่นมือไปยกกระจกขึ้นอีกหน่อย
“เปิดลมหนาว”
“แค่ระบายอากาศหน่อย”
“อือ ระบายเสร็จแล้ว”
เสิ่นอวี่อันมองเขาแวบหนึ่ง แล้วปิดกระจกให้สนิท
ทั้งคู่นั่งเงียบๆ อยู่พักหนึ่ง เสิ่นอวี่อันหันมองป้ายบอกทางและป้ายโฆษณาที่วิ่งถอยหลังอยู่นอกหน้าต่าง สักพักก็เอ่ยขึ้น: “คราวก่อนที่เธอมา ไม่ได้เห็นถนนเส้นนี้ใช่ไหม”
“ไม่เคย เห็นไปอีกเส้นหนึ่ง”
“เส้นนี้ไปบ้านฉันใกล้กว่า”
“งั้นเส้นที่เธอเลือกก็ดีกว่าเส้นที่ฉันเลือก”
“แน่นอนอยู่แล้ว”
ถึงบ้าน แม่ยืนรออยู่ที่หน้าตึกแล้ว
พอเห็นรถจอดก็เดินเข้ามารับ กอดเสิ่นอวี่อันก่อน แล้วบอกว่าผอมลง
จากนั้นก็ยิ้มให้ซีเจ๋อ พูดภาษาอังกฤษไม่ค่อยคล่องว่า “ยินดีต้อนรับกลับ” ซีเจ๋อตอบกลับเป็นภาษาจีนว่า “ขอบคุณครับแม่”