ฝนในลอนดอนตกต่อเนื่องตลอดหนึ่งสัปดาห์
เฉินยู่ อานจำไม่ได้แล้วว่านี่คือวันที่เท่าไหร่ที่หลบหน้าซีเจ๋อ
ทุกวันออกแต่เช้ากลับมืดค่ำ อ้อมไปใช้ประตูหลัง หลีกเลี่ยงรถโรลส์-รอยซ์สีดำที่มาจอดตรงเวลาหน้าตึก
ซีเจ๋อตอบกลับแค่ว่า "ดี" ทุกครั้ง ไม่ถาม ไม่โทร เงียบราวกับไม่มีตัวตน
ความเงียบนี้ทำให้เฉินยู่ อานยิ่งรู้สึกแย่
วันเสาร์ไม่มีเรียน ฝนตกหนักกว่าปกติ
เฉินยู่ อานเก็บตัวในอพาร์ตเมนต์วาดรูปทั้งวัน มองออกไปนอกหน้าต่าง ท้องฟ้าหม่นเทา น้ำฝนไหลย้อยตามกระจกลงมา ทำให้ทัศนียภาพถนนด้านนอกพร่าเลือน
เขาวาดอย่างกระวนกระวาย มักจะวาดได้ไม่กี่เส้นก็หยุด เงี่ยหูฟังเสียงฝนข้างนอก เหมือนกำลังรออะไรบางอย่าง แต่ก็กลัวว่าจะรอจนได้เจอจริง ๆ
พอตกเย็น เขาไปที่ครัวต้มบะหมี่ ยืนถือชามอยู่ริมหน้าต่างกินพลาง หางตากวาดเห็นอะไรบางอย่างข้างล่าง
ไฟถนนสว่างแล้ว แสงสีเหลืองนวลกระจายตัวท่ามกลางสายฝน ตรงขอบของม่านแสงนั้น มีเงาร่างสูงใหญ่ยืนอยู่
โค้ทสีเทาเข้ม ร่มด้ามยาวสีดำ
ซีเจ๋อ
ตะเกียบของเฉินยู่ อานร่วงลงในชาม น้ำซุปกระเด็นลวกหลังมือ แต่เขาไม่รู้สึกอะไรเลย
ซีเจ๋อยืนอยู่หน้าตึกอพาร์ตเมนต์ ไม่ใช่ฝั่งที่มาจอดตามปกติ แต่ตรงกับตำแหน่งหน้าต่างของเฉินยู่ อาน
เขากางร่มสีดำคันนั้น หันหน้าไปทางอพาร์ตเมนต์ นัยน์ตาสีเทาอมหม่นเงยขึ้นเล็กน้อย เหมือนกำลังมองหน้าต่างบานใดบานหนึ่ง
เฉินยู่ อานก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยอัตโนมัติ หลบออกจากมุมที่มองเห็นจากหน้าต่าง
เขาไม่รู้ว่าซีเจ๋อเห็นเขาหรือไม่
ผ้าม่านเปิดอยู่ ในห้องเปิดไฟ ถ้าซีเจ๋อยืนอยู่ตรงนั้นแล้วเงยหน้า น่าจะเห็นว่ามีคนยืนอยู่ริมหน้าต่าง
เฉินยู่ อานพิงกำแพง หัวใจเต้นแรงราวกับตีกลอง
คุณท่านมาได้ยังไง? ตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอว่าไม่ต้องมารับมาส่ง?
เขาหลบหน้ามาตั้งหลายวัน ซีเจ๋อก็ไม่เคยมาหาเลย ทำไมวันนี้จู่ ๆ ถึงมา?
เขาแอบยื่นหน้ามองอีกครั้ง
ซีเจ๋อยังอยู่ที่นั่น
ฝนตกหนักกว่าเมื่อครู่ ลมโหมพาเอาน้ำฝนสาดมาเฉียง ๆ ร่มของซีเจ๋อหันเข้าหาทิศทางลม ร่างกายของเขาเอียงไปด้านหน้าเล็กน้อยเพื่อถ่วงน้ำหนักไม่ให้ร่มปลิว
ชายโค้ทด้านล่างเปียกฝนแล้ว แนบติดกับขา สีเข้มกว่าตอนแห้งเป็นปื้นใหญ่
เขายืนอยู่อย่างนั้น