เสิ่นอวี่อันอุ้มแมวตัวนั้นยืนอยู่ในโถงทางเข้า
มันไม่สั่นอีกแล้ว ร่างกายอุ่นขึ้นมา ดวงตาสีเหลืองอ่อนกำลังมองไปรอบๆ
พ่อบ้านเดินเข้ามา มองก้อนขนเปียกชื้นในอ้อมแขนของเสิ่นอวี่อันแล้ว ก็มองแขนเสื้อที่เปียกโชกของเขา แล้วถามว่าจะเตรียมอะไรให้บ้าง
เสิ่นอวี่อันบอกว่าพาไปโรงพยาบาลสัตว์ตรวจก่อน ฉีดยากันอะไรพวกนั้น
พ่อบ้านพยักหน้า ยื่นมือออกไปจะรับแมว
เสิ่นอวี่อันก้มลงส่งแมวให้เขา เล็บของแมวยึดแขนเสื้อของเสิ่นอวี่อันไว้ไม่ยอมปล่อย เขาค่อยๆ งัดเล็บมันออก แล้วบอกว่าอีกเดี๋ยวก็กลับมา
แมวถูกพ่อบ้านอุ้มไว้ มองเสิ่นอวี่อันครั้งหนึ่ง ไม่ร้อง
พ่อบ้านเอาผ้าขนหนูห่อตัวแมว แล้วหันหลังไปจัดการ
ตอนที่ประตูปิดลง เสิ่นอวี่อันยืนอยู่ในโถงทางเข้า ก้มหน้ามองมือตัวเอง ฝ่ามือยังหลงเหลือความอุ่นของแมวและสัมผัสชื้นๆ นั้นอยู่
ซีเจ๋อยืนอยู่ข้างๆ มองท่าทางที่เขาก้มหน้ามองฝ่ามือ แล้วเอ่ยขึ้นว่า "อีกเดี๋ยวมันก็กลับมาแล้ว"
เสิ่นอวี่อันเงยหน้ามองเขาแวบหนึ่ง: "ฉันรู้"
เขาหันหลังเดินไปที่ห้องนั่งเล่น ไฟในห้องนั่งเล่นเปิดอยู่ แสงสีอุ่นทอดลงบนโซฟาและพรม
เสิ่นอวี่อันนั่งลงบนโซฟา ซีเจ๋อนั่งลงบนโซฟาตัวเดียวข้างๆ
ทั้งคู่นั่งเงียบๆ อยู่พักหนึ่ง เสิ่นอวี่อันก้มมองแขนเสื้อตัวเอง จุดที่เล็บแมวข่วนทิ้งรอยดึงเส้นด้ายบางๆ ไว้หลายรอย