ฟ้ายังไม่ทันสว่างเต็มที่ พวกเขาก็ออกเดินทางแล้ว
เสิ่นอวี่อันนั่งอยู่ข้างคนขับ มือถือถั่วเหลืองอุ่น ๆ ที่เจ้าของที่พักให้มา อุณหภูมิของแก้วกระดาษซึมผ่านมายังฝ่ามือ
ซีเจ๋อเป็นคนขับรถ
“Daddy คุณนอนกี่โมงเมื่อคืน?” เสิ่นอวี่อันเอียงคอมองเขาครู่หนึ่ง
“เที่ยงคืนกว่า ๆ”
“แล้วตอนนี้คุณง่วงไหม?”
“ไม่ง่วง”
เสิ่นอวี่อันส่งถั่วเหลืองให้: “ดื่มคำหนึ่งสิ”
ซีเจ๋อเอียงคอมุดดื่มจากมือเขา แล้วก็กลับไปมองถนนข้างหน้าต่อ
เสิ่นอวี่อันรับแก้วกลับมาดื่มบ้าง ขอบแก้วยังมีความอุ่นจากริมฝีปากของซีเจ๋อติดอยู่
รถไปถึงเชิงเขาเมื่อฟ้าสว่างเต็มที่แล้ว สถานีกระเช้าไฟฟ้าคนไม่เยอะ พวกเขาเข้าไปในตู้โดยสารโดยตรง
ประตูปิด กระเช้าเริ่มเคลื่อนขึ้น ความเร็วคงที่ พื้นดินค่อย ๆ ห่างออกไป
เสิ่นอวี่อันยืนดูลงไปข้างล่างตรงหน้าต่าง ซีเจ๋อยืนอยู่ข้าง ๆ มือทั้งสองข้างแนบชิดกันที่ข้างลำตัว หลังมือบังเอิญแตะกันบ้าง แล้วก็แยกออก
“ผมเคยนั่งกระเช้าไฟฟ้าครั้งหนึ่ง” เสิ่นอวี่อันพูด
“ตอนไหน?”
“ตอนมัธยมปลาย มากับพ่อ ขึ้นไปได้ครึ่งทางก็กลับ”
“ทำไมถึงกลับ?”
“พ่อผมกลัวความสูง”
ซีเจ๋อหันมามองเขา: “แล้วคุณล่ะ?”
เสิ่นอวี่อันคิดอยู่ครู่หนึ่ง: “ผมไม่กลัวความสูง แต่ครั้งนั้นก็กลับเหมือนกัน เพราะต้องดูแลพ่อ”
กระเช้าลอดผ่านชั้นเมฆ ตู้โดยสารโยกเล็กน้อย
เสิ่นอวี่อันจับขอบหน้าต่างไว้ให้ตัวเองทรงตัว มือของซีเจ๋อยื่นมาจับมือเขาไว้ ทั้งสองคนยืนอยู่ตรงหน้าต่าง เสิ่นอวี่อันหันมามองเขา: “ผมยืนทรงตัวได้”