ชีวิตหลังแต่งงานกับก่อนแต่งงานจริง ๆ แล้วไม่ได้ต่างกันมากนัก
เสิ่นอวี่อันยังคงไปห้องวาดภาพทุกวัน ส่วนซีเจ๋อก็ยังไปบริษัททุกวัน
แต่บางสิ่งก็เปลี่ยนไป เช่น ตอนเสิ่นอวี่อันตื่นนอน ซีเจ๋อจะช่วยจัดคอเสื้อชุดนอนให้ หรือตอนทานอาหารเย็น ทั้งคู่จะคุยกันถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนั้นมากขึ้นอีกนิด
ผลงานของเสิ่นอวี่อันขายดีขึ้นเรื่อย ๆ หอศิลป์จัดนิทรรศการเดี่ยวให้เขาถึงสองครั้ง และขายหมดเกลี้ยงทั้งสองครั้ง
มีนิตยสารศิลปะขอสัมภาษณ์เขา โดยใช้หัวข้อว่า “สีสันที่มาจากตะวันออก”
ตอนที่เขานิตยสารฉบับนั้นมา ก็เปิดไปเจอรูปของตัวเอง แล้วก็พบว่าข้างมือของเขาในรูปมีชามเล็กสีฟ้าอ่อนใบหนึ่งวางอยู่ เป็นชามที่ซื้อตอนฮันนีมูนกับซีเจ๋อที่ฝรั่งเศส และเอาไว้ใส่พู่กันในห้องวาดภาพมาตลอด
เขามองรูปนั้นอยู่นาน แล้วก็วางนิตยสารลงบนชั้นหนังสือ
บริษัทของซีเจ๋อยังเป็นแบบเดิม ทุกอย่างที่ทายาทควรทำเขาก็ทำหมด
แต่เขากลับบ้านเร็วกว่าแต่ก่อน บางครั้งบ่ายสามกว่า ๆ ก็กลับมา แล้วขึ้นไปที่ห้องวาดภาพเลย
ครั้งหนึ่งเสิ่นอวี่อันกำลังวาดรูปใหม่ ได้ยินเสียงฝีเท้าแต่ก็ไม่หันไปดู แค่ถามว่า วันนี้กลับมาทำไมเร็วจัง ซีเจ๋อบอกว่าไม่ค่อยมีงาน
เสิ่นอวี่อันวาดรูปต่อไป ซีเจ๋อก็นั่งลงบนเก้าอี้ข้าง ๆ หยิบสมุดวาดรูปขึ้นมาเปิดดู ทั้งสองคนไม่ได้พูดอะไรกัน มีเพียงเสียงพู่กันแตะผ้าใบในห้องวาดภาพ
ต่อมาเสิ่นอวี่อันรู้สึกหิว ก็ลุกขึ้นจะลงไปหาอะไรกินข้างล่าง
ซีเจ๋อก็ลุกตาม ไปก่อนแล้วเข้าไปในครัว เสิ่นอวี่อันพิงกรอบประตูครัว มองซีเจ๋อหยิบผ้ากันเปื้อนออกมาจากตู้แล้วสวมใส่