เครื่องบินลงจอดในวันนั้นคือวันยี่สิบเก้าเดือนสิบสองตามปฏิทินจันทรคติ
ตอนที่เสิ่นอวี่อันเปิดเครื่อง แม่ส่งข้อความมาหลายข้อความแล้ว ถามว่าเขาจะถึงกี่โมง บอกว่าอาหารเตรียมไว้แล้ว
เสิ่นอวี่อันตอบกลับไปว่า "เพิ่งลงจอด รอรับกระเป๋าอยู่" แล้วเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋า
ซีเจ๋อเข็นรถเข็นกระเป๋าเดินอยู่ข้าง ๆ เขา เอ่ยถามเป็นภาษาจีนว่า "เด็กน้อย แม่ชอบดื่มชาไหม?"
เสิ่นอวี่อันหันไปมองเขาครู่หนึ่ง ในช่วงหลายปีมานี้ ภาษาจีนของซีเจ๋อพัฒนาไปมากแล้ว การสื่อสารในชีวิตประจำวันไม่มีปัญหาเลย เรียนเร็วกว่าที่เขาตอนเรียนภาษาอังกฤษเสียอีก
เขาไม่จำเป็นต้องให้เสิ่นอวี่อันช่วยแปลอีกแล้ว เวลาคุยกับพ่อแม่ก็เข้าใจเนื้อหาส่วนใหญ่ได้แล้ว บางครั้งเจอคำที่ไม่คุ้นเคยก็ค่อยถาม
"ถามทำไม?"
"ฉันซื้อชาห่อหนึ่งให้แม่ เธอดื่มไหมไม่รู้"
"พ่อฉันดื่มชา แม่ฉันไม่ดื่ม"
ซีเจ๋อไม่พูดอะไร ดึงกล่องชานั้นออกมาจากกระเป๋าเดินทาง ดูหีบห่อแวบหนึ่งแล้วเก็บกลับเข้าที่
พอถึงบ้าน แม่ยืนรออยู่ชั้นล่างแล้ว เห็นเสิ่นอวี่อันก็กอดก่อน บอกว่าผอมลง
แล้วก็ยิ้มให้ซีเจ๋อ ซีเจ๋อเรียก "แม่" เป็นภาษาจีน แม่ชะงักไปครู่หนึ่ง หันมามองเสิ่นอวี่อันแวบหนึ่ง เสิ่นอวี่อันไม่พูดอะไร มุมปากยกขึ้น
แม่ยิ้มออกมา ยื่นมือไปตบไหล่ซีเจ๋อ: "เรียกคล่องปากดีนี่"
"ฝึกมาแล้ว" ซีเจ๋อพูด
ขึ้นไปชั้นบน พ่อนั่งดูทีวีอยู่ในห้องนั่งเล่น เห็นพวกเขาเข้ามาก็ลุกขึ้น ยื่นมือไปจับมือกับซีเจ๋อ ถามว่าเหนื่อยไหมระหว่างทาง ซีเจ๋อบอกว่าไม่เหนื่อย