เช้าวันที่ออกจากทะเลสาบโคโม่ ซีเจ๋อรับโทรศัพท์ในสวน
เสิ่นอวี่อันนั่งกินขนมปังบนบันไดระเบียง ได้ยินซีเจ๋อพูดภาษาอิตาลีสองสามประโยค น้ำเสียงสบายๆ บางครั้งก็หัวเราะเบาๆ
เขาวางสายแล้วเดินกลับมา เสิ่นอวี่อันเงยหน้ามองเขา
"ใคร?"
"เพื่อนสมัยเด็ก เขาบอกว่าวันนี้เรือเขาว่าง ถามว่าเราจะเอาไปใช้ไหม"
"ไม่บอกว่าให้ยืมได้เหรอ?"
"เขาบอกว่าเขาจะขับให้เอง"
เสิ่นอวี่อันก้มหน้ากัดขนมปัง: "งั้นก็เกรงใจสิ"
"เขาบอกว่าอยากเจอเธอ"
เสิ่นอวี่อันเคี้ยวขนมปังหยุดไปชั่วครู่: "เจอฉัน?"
"อืม เขาอยากดูว่าเธอเป็นคนยังไง"
เสิ่นอวี่อันกลืนขนมปังลงคอ เงียบไปสองวินาที: "งั้นเธอบอกเขาไปเลย เขาเจอแล้วอาจจะผิดหวัง"
ซีเจ๋อมองเขา: "ไม่มีทาง"
เสิ่นอวี่อันก้มหน้ากินขนมปังต่อ ไม่พูดอะไร
พวกเขาเดินเลียบทะเลสาบไปพักหนึ่ง ถึงท่าเรือส่วนตัวแห่งหนึ่ง
ข้างท่าเรือมีผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่ เตี้ยกว่าซีเจ๋อเล็กน้อย ผมสีเข้ม สวมเสื้อเชิ้ตลินินสีอ่อน ดูอายุพอๆ กับซีเจ๋อ
เขาเห็นซีเจ๋อก็ยิ้มขึ้นมาก่อน เดินเข้ามาตบไหล่ซีเจ๋อ พูดภาษาอิตาลีประโยคหนึ่ง จากนั้นสายตาก็หันไปทางเสิ่นอวี่อัน ยิ้มพลางยื่นมือออกมา
เสิ่นอวี่อันจับมือกัน ได้ยินอีกฝ่ายพูดภาษาอังกฤษสำเนียงแปลกๆ: "เขาไม่เคยพาใครมาที่นี่เลย เธอเป็นคนแรก" เสิ่นอวี่อันเอียงหน้ามองซีเจ๋อ ซีเจ๋อไม่พูดอะไร กำลังมองผืนน้ำอยู่
เรือไม่ใหญ่ สีขาว เบาะสีน้ำเงินเข้ม เพื่อนนั่งตำแหน่งคนขับ ซีเจ๋อกับเสิ่นอวี่อันนั่งเรียงกันอยู่ด้านหลัง
เรือแล่นไปแล้วลมแรงมาก ผมของเสิ่นอวี่ปลิวไปด้านหลัง เขาหรี่ตามองวิลล่าและสวนสองฝั่งทะเลสาบ ผ่านไปทีละหลัง