หลังจากออกจากสำนักงานจดทะเบียน ซีเจ๋อไม่ได้กลับบ้านทันที ขับรถพาเสิ่นอวี่อันไปร้านอาหารเล็กๆ ริมแม่น้ำเทมส์
ทั้งสองคนนั่งอยู่ที่โต๊ะติดหน้าต่าง เสิ่นอวี่อันหยิบใบรับรองนั้นออกมาจากกระเป๋าแล้วดูอีกครั้ง พับเก็บกลับเข้าไป
ระหว่างรออาหาร เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ มองแสงภายนอกที่เริ่มมืดลงเรื่อยๆ
กินไปได้ครึ่งทาง ข้างนอกก็เริ่มมีฝนตก ตอนแรกเป็นฝนปรอยๆ ตกลงบนกระจกแทบมองไม่เห็น แล้วเม็ดฝนก็เริ่มถี่ขึ้น ตกลงบนหน้าต่างเป็นเสียงดังระรัว
เสิ่นอวี่อันหันมองออกไปนอกหน้าต่าง ไฟถนนสว่างขึ้น เม็ดฝนกลายเป็นเส้นเฉียงๆ ท่ามกลางแสง
"ฝนตกหนักแล้ว" เสิ่นอวี่อันพูด
ซีเจ๋อมองออกไปนอกหน้าต่างด้วย แล้วก้มหน้ากินอาหารในจานของตัวเองจนหมดคำสุดท้าย: "ไม่ต้องรีบ"
หลังกินข้าวเสร็จ ซีเจ๋อจ่ายเงิน
ทั้งสองคนเดินไปที่ประตู ซีเจ๋อหยิบร่มด้ามยาวสีดำจากที่วางร่มข้างประตูกางออก เสิ่นอวี่อันยืนอยู่ข้างๆ เขา ไหล่แนบชิดกับแขนของเขา แล้วเดินเข้าฝนไปด้วยกัน
น้ำขังเป็นแอ่งบนทางเท้า ซีเจ๋อเอียงร่มไปทางเสิ่นอวี่อันเล็กน้อย ไหล่ข้างหนึ่งของตัวเองหลุดออกนอกร่ม
ขึ้นรถแล้ว เสิ่นอวี่อันเอนพิงเบาะ มองม่านฝนด้านนอก
ซีเจ๋อสตาร์ทรถ ที่ปัดน้ำฝนปัดไปมาบนกระจกหน้ารถ
รถเลี้ยวผ่านสองสามแยกแล้วก็ช้าลง ฝนตกหนักเกินไป มองถนนข้างหน้าไม่ค่อยชัด
เสิ่นอวี่อันมองวิวข้างถนนที่เริ่มคุ้นตามากขึ้น เขาจำป้ายรถเมล์นั้นได้ หลังคานั้น
ที่ที่เขาเจอซีเจ๋อครั้งแรก ค่ำคืนฝนตกในปลายฤดูใบไม้ร่วง เขากอดกล่องอุปกรณ์วาดรูปหดตัวอยู่ใต้หลังคานั้นเพื่อหลบฝน รถโรลส์-รอยซ์สีดำคันหนึ่งจอดตรงหน้าเขา กระจกหลังเลื่อนลง ใบหน้าหล่อเหลาคมคายดวงหนึ่งมองมาที่เขา แล้วถามว่าให้ช่วยไหม
ตอนนี้ป้ายรถเมล์นั้นยังเป็นเหมือนเดิม ใต้หลังคาว่างเปล่า ไฟถนนส่องม่านฝนเป็นสีเหลืองอบอุ่น