วันรุ่งขึ้นเสิ่นอวี่อันไม่ได้ตื่น
แสงที่ลอดผ่านรอยผ้าม่านเปลี่ยนจากสีเทาอ่อนเป็นสีขาวอุ่น แล้วค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีทองอ่อน
ตอนเช้าซีเจ๋อลุกขึ้นแล้วมองเขาแวบหนึ่ง เขายังหลับอยู่ ตอนเที่ยงซีเจ๋อเข้าไปในห้องนอนดูเขาสองครั้ง เขายังคงขดตัวอยู่ในผ้าห่ม ตำแหน่งแทบจะไม่ขยับ แค่พลิกตัวครั้งหนึ่งแล้วก็พลิกกลับไปอีกครั้ง
นมบนหัวเตียงเปลี่ยนจากแก้วเย็นเป็นแก้วอุ่น แก้ววางอยู่ตรงนั้นแต่ไม่เคยถูกแตะต้อง
ตอนบ่ายซีเจ๋อนั่งบนเก้าอี้ข้างเตียงดูโทรศัพท์ บางครั้งก็เงยหน้ามองคนบนเตียง
ใบหน้าของเสิ่นอวี่อันแนบข้างกับหมอน ผ้าห่มถูกดึงขึ้นมาถึงคาง เหลือเพียงคิ้วและเปลือกตาให้เห็น
ลมหายใจของเขาสม่ำเสมอ ริมฝีปากเผยออกเล็กน้อย ดูเหมือนหลับลึกมาก
ตอนเย็นเขาขยับตัว ซีเจ๋อวางโทรศัพท์ลง เห็นเปลือกตาของเสิ่นอวี่อันขยับ ขนตากระพือสองครั้ง แต่ไม่ได้ลืมตา
ริมฝีปากของเขาขยับราวกับจะพูดอะไร เสียงเบามากและแหบแห้ง: "...กี่โมงแล้ว?"
ซีเจ๋อมองออกไปนอกหน้าต่าง ท้องฟ้าเริ่มมืดลงแล้ว: "หกโมง"
เสิ่นอวี่อันไม่ตอบ
เปลือกตาของเขาปิดลงอีกครั้ง ราวกับช่วงเวลาที่ตื่นขึ้นเมื่อครู่เป็นเพียงแค่การโผล่หัวขึ้นมาครู่เดียว แล้วก็ถูกความง่วงเหวี่ยงกลับลงไป
ปลายนิ้วของเขาขยับบนขอบผ้าห่ม แล้วก็หยุดนิ่ง
ซีเจ๋อลุกขึ้นเดินไปที่ข้างเตียง ยื่นมือแตะหน้าผากของเขา
อุณหภูมิปกติ ลมหายใจสม่ำเสมอ เขาก้มลงแตะยอดผมของเสิ่นอวี่อันเบาๆ ดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดบ่าที่โผล่ออกมา แล้วกลับไปนั่งบนเก้าอี้ต่อ
คืนนั้นเสิ่นอวี่อันตื่นครั้งหนึ่ง
ราวๆ สามทุ่มครึ่ง เขาลืมตาเห็นในห้องนอนมีเพียงโคมไฟหัวเตียงดวงหนึ่งเปิดอยู่ ซีเจ๋อนั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างๆ มือวางหนังสือเล่มหนึ่งไว้
เสิ่นอวี่อันมองเขาอยู่สองสามวินาที ซีเจ๋อรู้ว่าเขาตื่นแล้ว จึงปิดหนังสือเดินมาที่ข้างเตียงนั่งลง
"หิวไหม?"
เสิ่นอวี่อันส่ายหน้า แล้วก็พยักหน้า
เขาไม่รู้ว่าตัวเองหิวหรือไม่ เขาแค่รู้สึกว่าทั้งตัวหนักอึ้ง ราวกับจมลงไปในที่ลึกมาก กำลังยังไม่กลับมาหมด