“ปรับห้าสิบ”
คำพูดของชายชรายังไม่ทันสิ้นเสียง
มือขวาที่ถือปืนของไวเปอร์ก็เกร็งขึ้นทันที
นิ้วชี้กดลงบนไกปืน
เขาไม่มีอารมณ์จะพูดไร้สาระกับหมาเฝ้าประตูที่ใกล้ลงโลงเต็มที
ห้าสิบหยวนเหรอ?
เขาตัดสินใจมอบกระสุนตะกั่วขนาดเก้ามิลลิเมตรให้ชายชราสักนัด
“ฟุ่บ”
ปืนพกกล็อกที่ติดตั้งอุปกรณ์เก็บเสียงชั้นสูงส่งเสียงทุ้มต่ำ
ประกายไฟจาง ๆ พ่นออกจากปากกระบอกปืน
กระสุนแหวกอากาศเย็นชื้น พุ่งตรงไปยังหว่างคิ้วของชายชรา
ระยะห่างไม่ถึงสิบเมตร
ในระยะนี้ ต่อให้ไวเปอร์หลับตาก็ยังยิงทะลุเหรียญได้
ชายชราไม่แม้แต่จะกะพริบตา
รองเท้าผ้าคู่เก่าที่เปื้อนโคลนเหลืองใต้เท้าเหยียบใบผักเน่าอยู่ครึ่งใบ
จากนั้นก็เลื่อนไปทางซ้ายอย่างสบาย ๆ ครึ่งศอก
ท่วงท่าก้าวย่างพลิกแพลงจนยากจะหยั่งถึง
กระสุนเฉียดผ่านผมสีดอกเลาของเขาไป
ก่อนจะพุ่งไปชนกำแพงอิฐแดงด้านหลัง
เกิดเสียง “ปัง” พร้อมผงอิฐสีแดงฟุ้งกระจาย
เศษอิฐร่วงกระทบฝาถังขยะ ส่งเสียงกราวกราว
ไวเปอร์ชะงักงัน
หนังศีรษะของเขาชาวาบ
ชายชราในกล้องเล็งหายไปแล้ว
ลมกลางคืนพัดผ่านพร้อมกลิ่นเปรี้ยวเหม็นของน้ำเศษอาหาร
ไวเปอร์รู้สึกเพียงว่าตาพร่าไปชั่วขณะ
ชุดยามเก่าที่หลวมโพรกตัวนั้นเข้ามาประชิดเขาในระยะไม่ถึงครึ่งเมตรแล้ว
ระยะสิบเมตรถูกชายชราข้ามมาได้ในก้าวเดียว
นี่ไม่ใช่พลังระเบิดที่คนปกติจะมีได้เลย
“ชักมีด!”
ไวเปอร์แผดเสียงแหบพร่าจนเพี้ยนจากในลำคอ
เขาทิ้งปืนอย่างรวดเร็ว
มือขวาควานไปที่สายรัดยุทธวิธีด้านนอกต้นขา
แถบตีนตุ๊กแกไนลอนหยาบถูกกระชากออกอย่างรุนแรง เกิดเสียง “แคว่ก” แสบแก้วหู