“แป๊ะ”
รองเท้าบู๊ตยุทธวิธีก้าวเหยียบลงบนแผ่นพื้นซีเมนต์ที่ปกคลุมด้วยตะไคร่น้ำ
เสียงนั้นอู้อี้
แทบกลืนหายไปกับเสียงใบไม้เสียดสีกันในสายลมยามค่ำคืน
เงาดำห้าร่างอาศัยความมืด ปีนข้ามรั้วเหล็กขึ้นสนิมของหมู่บ้านพนักงานโรงงานเครื่องจักร
ท่วงท่าแผ่วเบาราวกับแมวป่าหลายตัว
หยดน้ำฝนที่เกาะอยู่บนรั้วเหล็กป้ายโดนชุดยุทธวิธีสีดำกันน้ำของพวกเขา
เมืองเจียงหนานเพิ่งผ่านพายุฝนมา
อากาศในหมู่บ้านเก่าอบอวลไปด้วยกลิ่นดินชื้นปนกลิ่นเหม็นเปรี้ยวจากท่อระบายน้ำ
ไฟถนนเสียไปกว่าครึ่ง
ดวงที่เหลืออยู่ยังคงกะพริบห่างออกไปสิบกว่าเมตร ส่งเสียงกระแสไฟฟ้าดัง “ซ่า ๆ”
หัวหน้าทีมมือสังหารมีรหัสว่า “ไวเปอร์”
เขาย่อตัวอยู่หลังพุ่มฮอลลี่สูงระดับเอว
ยกมือขวาที่สวมถุงมือยุทธวิธีแบบเปิดนิ้วขึ้น กำเป็นหมัด
ลูกน้องทั้งสี่ที่อยู่ด้านหลังหยุดฝีเท้าทันที
แยกย้ายกันไปซ่อนตัวในเงาของอาคาร
ไวเปอร์ดึงเครื่องถ่ายภาพความร้อนแบบพกพาที่ตาซ้ายลงมา
หน้าจอสีเขียวเรืองรองสว่างขึ้นในความมืด
เขาเคี้ยวหมากฝรั่งรสจืดในปาก ฟันบดกันดังกรอด ๆ
ระบบรักษาความปลอดภัยของหมู่บ้านเก่าทรุดโทรมแห่งนี้เรียกว่าไม่มีเลยก็ว่าได้
ไม้กั้นทางเข้าพังเสียแล้ว
กำแพงเต็มไปด้วยเถาไม้เลื้อย สายไฟของกล้องวงจรปิดหลายตัวห้อยระโยงระยางอยู่กลางอากาศ ขาดไปนานแล้ว
สำหรับทีมมือสังหารชั้นยอดอย่างพวกเขา ที่ปฏิบัติภารกิจในตะวันออกกลางและอเมริกาใต้มาตลอดทั้งปี
การบุกเข้ามาที่นี่ง่ายราวกับเดินเล่นในสวนหลังบ้าน
แต่ค่าหัวของงานนี้สูงถึงหนึ่งร้อยล้าน
ดอลลาร์สหรัฐ
ผู้ว่าจ้างคือ เค เฒ่า เจ้าพ่อเงินมืดรายใหญ่ที่สุดที่อยู่เบื้องหลังแก๊งต้มตุ๋นแห่งอาณาจักรวาเฉิง