“ตรวจสอบบัญชีนอกประเทศของกองบัญชาการสูงสุดแห่งอาณาจักรวาเฉิงให้หน่อย”
โทรศัพท์มือถือเครื่องเก่าผุพังเปิดลำโพงค้างไว้
จากลำโพง เสียงถุงมันฝรั่งทอดถูกผลักออกไปอย่างไม่ไยดี
เสียงพลาสติกเสียดสีกันดังแกรกกราก
จากนั้น เสียงเคาะแป้นพิมพ์ก็ดังขึ้น
“แปะ ๆ ๆ ๆ”
ใช้เวลาเพียงห้าวินาทีสั้น ๆ
เสียงแป้นพิมพ์ก็หยุดลงกะทันหัน
“เจอแล้วครับ บอส” เสียงเทพแห่งโชคลาภแฝงความกระตือรือร้นเหมือนกำลังรอรับคำชม
“ผู้บัญชาการสูงสุดแห่งอาณาจักรวาเฉิง เหมาปา”
เทพแห่งโชคลาภเอ่ยชื่อหนึ่งออกมา “จิ้งจอกเฒ่าตัวนี้จดทะเบียนบริษัทเปลือกหอมไว้แปดแห่งในหมู่เกาะเคย์แมน และควบคุมบัญชีลับสามบัญชีในธนาคารยูไนเต็ดสวิสอยู่จริง ๆ”
ซูเฉินยกแก้วน้ำขึ้นดื่มน้ำเย็นหนึ่งอึก
น้ำไหลผ่านลำคอ ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง
“โอนเงินเข้าบัญชีทั้งสามนี้”
ซูเฉินวางแก้วน้ำลง
ก้นแก้วกระทบโต๊ะไม้สีลอกดังอุบ
ปลายสายเงียบไปครึ่งวินาที
“โอนเท่าไหร่ครับ” เทพแห่งโชคลาภถาม
“หนึ่งหมื่นล้านดอลลาร์” น้ำเสียงของซูเฉินราบเรียบ ราวกับกำลังซื้อผักกาดขาวสองกิโลในตลาดสด
เขาหันไปมองความมืดมิดนอกหน้าต่าง
“ซื้อชีวิตปอกังหนึ่งชีวิต”
นิ้วของซูเฉินเคาะโต๊ะสองครั้ง
“แล้วฝากข้อความถึงเขาด้วย”
“รับเงินแล้ว ก็ปลดปอกังออกจากตำแหน่งทางทหารทั้งหมด”
“ถ้าไม่รับ ฉันจะชอร์ตเซลล์กิจการของตระกูลเขาไปด้วย”
ในห้องถ่ายทอดสดที่มีผู้ชมหลายสิบล้านคน
หน้าจอคอมเมนต์ว่างเปล่าไปนานถึงสามวินาที
ทุกคนได้ยินบทสนทนานี้อย่างชัดเจน ซึ่งไม่มีใครคิดจะปิดบังเลยสักนิด
สามวินาทีต่อมา ตัวอักษรสีขาวเต็มหน้าจอก็ระเบิดขึ้นราวกับพายุหิมะ
“ให้ตายสิ! หนึ่งหมื่นล้านดอลลาร์เหรอ? ใช้ซื้อยศตำแหน่งกันแบบนี้เลยหรือ!”