เสียงคำรามอย่างสิ้นหวังของปอกังพุ่งทะยานออกไปตามสายโทรศัพท์ระหว่างประเทศสีแดง
สัญญาณข้ามผ่านพรมแดน
ทะลุสายเคเบิลใยแก้วนำแสงใต้ทะเลอันยาวไกล
สัญญาณขอความช่วยเหลือทางการทูตที่มีสิทธิ์ระดับสูงสุดนี้ เดิมทีควรเชื่อมตรงเข้าสู่ห้องลับของกระทรวงการต่างประเทศแผ่นดินเซี่ยเซีย
เมื่อบันทึกเป็นหลักฐานแล้ว ทุกอย่างก็จะถูกเปิดเผยต่อสาธารณะ
แต่ทันทีที่สัญญาณแตะขอบเขตเครือข่ายของแผ่นดินเซี่ยเซีย
ก็ถูกกำแพงดิจิทัลที่มองไม่เห็นสกัดกั้นไว้อย่างเด็ดขาด
กรุงปักกิ่ง
สำนักงานใหญ่สถาบันความมั่นคงไซเบอร์แห่งแผ่นดินเซี่ยเซีย
หน้าจอขนาดยักษ์ในห้องประชุมลับใต้ดินกะพริบวูบขึ้นมาอย่างฉับพลัน
หน้าต่างแจ้งเตือนสีแดงเข้ายึดพื้นที่ทั้งหน้าจอ
เสียงร้องไห้คร่ำครวญของปอกังที่เสียงแตกพร่าดังออกมาจากลำโพง
“นี่คือการก่อการร้ายข้ามชาติ……”
ช่างเทคนิคสวมแว่นกรอบดำฟาดมือลงบนแป้นพิมพ์อย่างแรง
ขาตั้งแป้นพิมพ์หักไปหนึ่งข้าง
เศษพลาสติกกระเด็นกระจาย
“ผู้อำนวยการหลง! สกัดสัญญาณได้แล้วครับ!”
ช่างเทคนิคหันกลับมา แว่นบนสันจมูกเลื่อนลงมาถึงปลายจมูก บดบังดวงตาไปกว่าครึ่ง
เขาไม่มีเวลายกแว่นขึ้น
“เป็นสัญญาณสารบรรณทางการทูตอย่างเป็นทางการจากกองทัพอาณาจักรวาเฉิงครับ! อีกฝ่ายเรียกร้องให้ทางการของเราออกหน้าจับกุมคุณซู!”
เสียงของช่างเทคนิคสั่นเครือ นิ้วค้างอยู่เหนือปุ่มเอนเทอร์
หลงเจิ้นกั๋วยืนอยู่หน้าโต๊ะประชุม
ในมือยังถือถ้วยชากระเบื้องสีขาวที่ไม่มีฝาปิดใบนั้น
ชาข้างในเย็นชืดไปแล้ว มีคราบชาลอยอยู่บนผิวน้ำ
เขาจ้องกราฟคลื่นเสียงบนหน้าจอ คิ้วขมวดแน่นจนแทบเป็นปม
อกของผู้อำนวยการอาวุโสขยับขึ้นลงอย่างช้า ๆ
ไหล่ใต้เครื่องแบบเกร็งแข็ง
สถานการณ์พัฒนามาถึงขั้นที่ยุ่งยากที่สุดแล้ว
การลอบสังหารและการโจมตีทางไซเบอร์เกิดขึ้นในโลกใต้ดินทุกวัน
ทุกฝ่ายต่างรู้กันอยู่แก่ใจ
แต่ปอกังกลับใช้ช่องทางเข้ารหัสอย่างเป็นทางการ