ซูเฉินวางแก้วกระดาษใช้แล้วทิ้งกลับลงบนโต๊ะ
ก้นแก้วกระดาษที่นิ่มยวบเสียรูปเล็กน้อยกดทับรอยน้ำที่ยังไม่แห้งสนิทเมื่อครู่ได้พอดี
เขาหันหน้าไปด้านข้าง
สายตาทอดผ่านห้องรับแขกอันมืดสลัว ไปหยุดอยู่ที่ประตูห้องนอนซึ่งปิดสนิท
เงาใต้ช่องประตูนิ่งสนิทไม่ไหวติง
เสียงหายใจสม่ำเสมอของเด็กหญิงตัวน้อยแว่วลอดผ่านแผ่นไม้มาอย่างแผ่วเบา
ซูเฉินละสายตากลับมา
เขาหันไปมองหลงเจิ้นกั๋วที่นั่งอยู่บนม้านั่งพลาสติกอีกครั้ง
ชายหนุ่มผ่อนคลายไหล่ เอนพิงพนักเก้าอี้คอมพิวเตอร์สีเหลืองซีด
น้ำเสียงเรียบเฉย
“ผมก็แค่พ่อธรรมดาคนหนึ่งที่หวงลูกเท่านั้นเองครับ”
คำพูดนี้ดังก้องในห้องเช่าอันเงียบสงัด
ราวกับหยดน้ำเย็นหยดหนึ่งตกลงไปในกระทะน้ำมันเดือดพล่าน
กล้ามเนื้อบดเคี้ยวบนแก้มของหลงเจิ้นกั๋วปูดขึ้นมาอย่างฉับพลัน
คางของเขากระตุกสองครั้งโดยสมองควบคุมไม่ได้
เขากดมือทั้งสองข้างลงบนหัวเข่า เล็บจิกแน่นลงไปในเนื้อผ้ากางเกงสูท
อดีตผู้อำนวยการเฒ่าจ้องใบหน้าไร้คลื่นอารมณ์ของซูเฉิน
ลมหายใจปั่นป่วนไปหมด
พ่อธรรมดา?
หลงเจิ้นกั๋วรู้สึกเหมือนเส้นประสาทในสมองกำลังจะขาดผึง
ไม่กี่ชั่วโมงก่อน
“พ่อธรรมดา” คนนี้ควักเงินสองแสนล้านดอลลาร์สหรัฐออกมา
ระดมทหารรับจ้างต่างชาติระดับสูงสุดของดาร์คเว็บ
เฮลิคอปเตอร์ติดอาวุธอาปาเช่สิบสองลำบินถล่มพื้นที่ในน่านฟ้าของประเทศอื่นอย่างบ้าคลั่ง
ทหารประจำการสามหมื่นนายถูกเขาขู่จนทิ้งอาวุธหนีกระเจิง
เขายังแก้ไขโค้ดพื้นฐานของระบบเรดาร์ป้องกันภัยทางอากาศของประเทศเอกราชแห่งหนึ่งอย่างง่ายดาย
ถึงขั้นกดเจ้าพ่อทุนเก่าแก่นับร้อยปีแห่งวอลล์สตรีตลงกับพื้นแล้วรีดเลือดออกมา
ผู้บัญชาการสูงสุดแห่งอาณาจักรวาเฉิงถูกเขาใช้เงินหนึ่งแสนล้านดอลลาร์สหรัฐซื้อขาดไปตรง ๆ
นี่คุณเรียกว่าพ่อธรรมดาอย่างนั้นหรือ?
มีพ่อธรรมดาคนไหนล้างจานแค่ครู่เดียว ก็ทำให้สมดุลการเงินและการทหารทั่วโลกปั่นป่วนพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินได้บ้าง?