อีกฟากของมหาสมุทร
แมนฮัตตัน นิวยอร์ก ชั้นบนสุดของตึกการเงินวอลล์สตรีตหมายเลขหนึ่ง
เครื่องปรับอากาศส่วนกลางพ่นลมเย็นแห้งออกมา ปะปนกับกลิ่นหอมไหม้ของซิการ์ราคาแพง
สมิธเอนกายอยู่บนโซฟาหนังแท้เย็บมือ
ในมือเขาถือแก้วไวน์แดงบอร์โดซ์
หูฟังโทรศัพท์ดาวเทียมสีดำแนบอยู่ข้างหู
เสียงร้องขอความช่วยเหลือสั่นเครือของฮอฟมานน์ ผู้ว่าการธนาคารสวิส ยังคงดังต่อเนื่อง
สมิธหัวเราะเยาะสั้นๆ
เขาไม่ตอบอะไร
ยกหูโทรศัพท์ฟาดลงบนเครื่องโทรศัพท์ทองเหลืองทันที
“กัง”
เสียงโลหะกระทบกันใสดังก้องไปทั่วห้องทำงานอันว่างเปล่า
เขาแหงนหน้าดื่มไวน์แดงอึกใหญ่
ของเหลวสีแดงเข้มไหลจากมุมปาก หยดลงบนปกเสื้อเชิ้ตสีขาวตัดเย็บพิเศษ
สมิธไม่ใส่ใจ ใช้นิ้วโป้งปาดออกอย่างลวกๆ
“แค่โจรกระจอกที่ซ่อนอยู่หลังจอ ทำเอาพวกแก่ๆ สวิสขวัญหนีดีฝ่อกันหมด”
เขาหมุนเก้าอี้ผู้บริหาร
มองไปยังกำแพงกระจกกันกระสุนแบบมองทางเดียวด้านหลัง
ด้านนอกคือทิวทัศน์ยามค่ำคืนของวอลล์สตรีตที่สว่างไสว
เบื้องล่างของกำแพงกระจก คือศูนย์ซื้อขายเชิงปริมาณที่มีขนาดใหญ่เท่าสนามฟุตบอล
ซูเปอร์เซิร์ฟเวอร์หลายร้อยเครื่องส่งเสียงคำรามต่ำๆ ท่อน้ำหล่อเย็นส่งเสียงหึ่งๆ
นักเทรดนับร้อยในชุดสูทตัดเย็บพิเศษนั่งอยู่หน้าจอ
ตัวเลขที่กะพริบบนหน้าจอสะท้อนอยู่บนเลนส์แว่นกรอบทองของพวกเขา
สมิธกดปุ่มสื่อสารภายในสีแดงตรงหน้า
“เดวิด หยุดงานที่พวกนายกำลังทำอยู่”
เขาจ้องดัชนีนาสแดกที่ขยับไม่หยุดบนจอขนาดใหญ่ น้ำเสียงแฝงความหยิ่งผยองเหนือผู้คน