“ปล่อยมือให้เต็มที่ ชอร์ตเซลล์ฐานที่มั่นของมันไปเลย!”
ลำโพงของโทรศัพท์เครื่องเก่าพัง ๆ เงียบไปครึ่งวินาที
จากนั้นเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งก็กรีดฝ่ากระแสเสียงซ่าจาง ๆ
เทพแห่งโชคลาภกำลังหัวเราะ
น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความโลภราวกับหมาป่าหิวโหยที่ได้กลิ่นคาวเลือด
“รอคำนี้ของนายอยู่พอดี”
เทพแห่งโชคลาภคายลูกอมมินต์ที่เคี้ยวค้างไว้ครึ่งเม็ดทิ้ง
เขายืดตัวขึ้นอย่างฉับพลัน พนักเก้าอี้ส่งเสียงสปริงดังป๊อก
มือทั้งสองข้างฟาดลงบนแป้นพิมพ์ควบคุมหลักอย่างแรง
เสียงกระทบของสวิตช์กลไกสีฟ้าดังกังวานใส ส่งผ่านไมโครโฟนไปถึงหูของผู้คนนับสิบล้าน
ราวกับค้อนหนักฟาดลงกลางหัวใจของวงการการเงินโลก
แหล่งเงินทุนใต้ดินที่หอคอยมืดสั่งสมมานานสิบปี คลายผนึกออกอย่างสมบูรณ์
นั่นคือกระแสเงินสดมหาศาลมูลค่านับล้านล้าน
ปกติเงินเหล่านี้ซ่อนตัวอยู่ในบริษัทเปลือกหอมนับหมื่นแห่ง ทรัสต์นอกชายฝั่ง และธนาคารเอกชนทั่วโลก
เงียบเชียบ ไร้ร่องรอย
แต่ในตอนนี้ เมื่อคำสั่งสิทธิ์สูงสุดถูกส่งออกไปด้วยการกดเพียงครั้งเดียว
สัตว์ร้ายทางการเงินที่หลับใหลเหล่านี้ก็ตื่นขึ้นพร้อมกัน
พวกมันไหลไปตามสายเคเบิลใต้น้ำในมหาสมุทรแอตแลนติกและแปซิฟิก กลายเป็นกระแสข้อมูลดิจิทัลไร้รูปร่าง
ประหนึ่งคลื่นสึนามิสีแดงคล้ำ พุ่งทะลักเข้าสู่ตลาดการเงินระหว่างประเทศอย่างบ้าคลั่ง
กลางจอภาพขนาดใหญ่ของช่องกลาง
โค้ดเชิงปริมาณสีฟ้าที่กำลังรุกคืบทีละก้าวเพื่อพยายามตามรอยกลับ พลันชะงักค้าง
กระแสข้อมูลสีแดงมหาศาลทะลักย้อนกลับลงมา
ฉีกใยแมงมุมสีฟ้าชั้นนั้นจนแตกเป็นเสี่ยง ๆ ในพริบตา
เทพแห่งโชคลาภลงมือสองทางพร้อมกัน
นิ้วของเขาพร่าเป็นเงาขณะพิมพ์บนแป้นพิมพ์สองชุดที่แบ่งจอออกจากกัน
มือซ้ายล็อกเป้าหมายในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
เป้าหมาย อาณาจักรวาเฉิง
“กล้ากลืนเงินของลูกสาวหัวหน้าเหรอ งั้นก็เริ่มจากตัดเส้นเลือดใหญ่ของประเทศแกก่อน”
เทพแห่งโชคลาภกัดริมฝีปากจนแตก ได้รสเค็มคาวเลือดจาง ๆ