เลนส์กล้องซูมเข้าไปอย่างฉับพลัน
ภาพเต็มจอไปด้วยใบหน้าอ้วนฉุที่เต็มไปด้วยเนื้อปูดเป็นก้อนของเหมาปา
รูขุมขนกว้างและรอยหลุมสิวปรากฏชัดเจนภายใต้กล้องความคมชัดสูง
ริมฝีปากหนาของเขายกขึ้นเป็นรอยยิ้ม
ความโลภในดวงตาไม่ต่างจากหมาป่าหิวโซมาสามวัน จ้องเขม็งไปยังก้อนเนื้อชิ้นโตมูลค่าหลายหมื่นล้านในหุบเขา
เงินปิดปากหนึ่งหมื่นล้านดอลลาร์นอนอยู่ในบัญชีนอกชายฝั่งของเขาเรียบร้อยแล้ว
ขอเพียงกำจัดทหารรับจ้างกลุ่มนี้ที่มาพร้อมยุทโธปกรณ์ล้ำสมัยและเงินทุนมหาศาลให้สิ้นซาก
เหมาปาก็จะกลายเป็นราชาผู้ทรงอำนาจที่สุดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
ไม่ว่าจะเป็นคำประท้วงจากแผ่นดินเซี่ยเซีย หรือกระแสวิจารณ์จากนานาชาติ
เมื่ออยู่ต่อหน้าอำนาจทางทหารและเงินทองที่เด็ดขาดแล้ว ทั้งหมดก็ไร้ความหมาย
เหมาปาชูเครื่องขยายเสียงทางทหารสีเทาขึ้น
นิ้วมือออกแรงกำแน่น ซอกเล็บยังมีเศษใบยาสูบจากซิการ์ที่ล้างไม่ออกติดอยู่
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า!”
เสียงหัวเราะบ้าคลั่งทำให้เครื่องขยายเสียงส่งเสียงแหลมบาดหู
มืออีกข้างเท้าเอว กระดุมทองแดงบนเสื้อคลุมทหารตึงจนแทบปริออก
“พวกหนูใต้ดินอย่างพวกแก!”
ละอองน้ำลายกระเด็นใส่ตาข่ายกันลมสีดำของเครื่องขยายเสียง
“คิดจริง ๆ เหรอว่ามีเงินสกปรกอยู่บ้างแล้วจะอาละวาดต่อหน้ารัฐอธิปไตยได้?”
เขาแค่นเสียงเย็นชา
เนื้ออ้วนบนแก้มสั่นกระเพื่อมอย่างรุนแรงสองครั้ง
“ส่งตัวคนบงการที่อยู่เบื้องหลังพวกแกมา!”
“ส่งกุญแจเข้าถึงทรัพย์สินทั้งหมดมา!”
รองเท้าหนังของเหมาปาเหยียบลงบนเกราะป้อมปืนของรถถังหลักที-72 เกิดเสียงโลหะกระทบกันทุ้มต่ำ
“ไม่อย่างนั้น!”
เขายกแขนขวาสั้นอ้วนขึ้น ก่อนฟาดลงอย่างแรง
“กองทัพสามหมื่นนายของฉันยิงถล่มพร้อมกันเพียงระลอกเดียว ก็จะบดพวกเศษสวะไม่กี่ร้อยคนของแกให้กลายเป็นเนื้อบด!”