“คุณคิดว่าไพ่ตายของผมมีแค่ทหารรับจ้างหรือ?”
คำถามนี้ดังผ่านชุดเครื่องขยายเสียงทางทหาร
ก้องสะท้อนไปมาระหว่างหน้าผาสูงชันในหุบเขา
เหมาปายืนอยู่บนป้อมปืนของรถถังหลักที-72
เขาชะงักงัน
เนื้อแก้มของเขาแข็งค้างเป็นก้อน มือที่ถือโทรโข่งหยุดนิ่งอยู่กลางอากาศ
สายลมภูเขาพัดผ่าน ชายเสื้อคลุมทหารของเขาสะบัดพึ่บพั่บ
สองวินาทีต่อมา
เหมาปาได้สติ
ริมฝีปากหนาของเขาแสยะออก เผยให้เห็นฟันเหลืองจากควันบุหรี่
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า!”
เขาหัวเราะจนตัวเอนไปเอนมา พุงพลุ้ยสั่นกระเพื่อมตามแรงหัวเราะ
รองเท้าหนังหัวโตกระทืบลงบนแผ่นเกราะเหล็กของป้อมปืนอย่างแรง
เกิดเสียงทึบหนักดัง “เคร้ง เคร้ง” ต่อเนื่องกัน
“ทำเป็นเล่นกลหลอกผีหลอกคน!”
เหมาปายกโทรโข่งขึ้น ละอองน้ำลายกระเด็นใส่ตาข่ายกันลมสีดำ
“ไอ้เต่าหดหัวที่ไม่กล้าแม้แต่จะโผล่หน้าออกมา”
เขายื่นนิ้วสั้นอ้วนชี้ไปยังโดรนที่ลอยอยู่กลางอากาศ
“ยังกล้ามาขู่ฉันอีกหรือ?”
“แกจะเอาขี้จากฟ้าลงมาทุ่มใส่ฉันให้ตายได้หรือไง!”
เขาหันกลับมาอย่างรวดเร็ว
แล้วตะโกนใส่ผู้บัญชาการกองพันปืนใหญ่ที่อยู่ด้านล่าง
“ยิงปืนใหญ่! ถล่มกำแพงผุพังข้างหน้าให้ราบเป็นหน้ากลอง!”
เมืองเจียงหนาน
ย่านธุรกิจซีบีดี ชั้นบนสุดของอาคารสาขากลุ่มบริษัทเย่
ซูเฉินไม่สนใจเสียงคำรามราวกับหมูป่าในลำโพง
เขาหลุบตาลง
ดวงตาสีดำสนิทจับจ้องหน้าจอโทรศัพท์ที่แตกร้าวเป็นใยแมงมุม
ปลายนิ้วโป้งกดทับเศษแก้วที่แตกคม
มันบาดนิ้วเล็กน้อย
เขาไม่หลบ ยังคงกดแป้นพิมพ์เสมือนทีละปุ่ม