กลิ่นสุราคลุ้งลอยมากับสายลม
ลู่ขุยถือไม้หนามแหลมเต็มด้าม ดวงตาพยัคฆ์เบิกกว้าง โมโหจนเนื้อหน้าเหยอะหวั่น
ลู่ฮวนเกอหัวใจเต้นระรัว แอบคลานลอดชายเตียงออกมาด้านหลัง หลบไปซ่อนใต้เตียง
ตั้งแต่แม่ออกจากเรือน พ่อยามเมาสุราจะคลั่งดุดันราวหมาป่าตาเขียว ไม่มีใครปรามอยู่
นางเคยเห็นลู่ขุยจัดการลู่เว่ยอิ่น ไม้เรียวหนาข้อมือฟาดลงร่าง คนถูกตีหลายวันมิอาจลุกจากเตียง
พ่อคงรู้เรื่องงานชุมนุมกวีวันนี้แล้ว พ่อถือศักดิ์ศรียิ่งนัก ซ้ำยังดื่มสุรา หากตกถึงมือพ่อ จะไม่ถูกตีตายหรือ?
ซวงอวี๋เข้ามาจากด้านนอก มิกล้าขวาง ได้แต่คุกเข่าโขกศีรษะไม่หยุด "นายท่านแม่ทัพโปรดสงบโทสะ นายท่านแม่ทัพโปรดสงบโทสะ!"
ลู่ขุยดับโทสะไม่ลง
อัปรีย์นัก ปากว่าแต่งกาพย์กลอนลือนามเป็นยอดกวีหญิงนครหลวงได้แน่ ชิ สุดท้ายคือขโมยบทกวีผู้อื่น
ขโมยก็แล้วไป ไยไม่ขโมยของใครดี ไฉนขโมยของท่านผู้หญิงฉินผู้ล่วงลับ ตระกูลฉินนางกล้ายั่วโทสะหรือ?
เพิ่งกลับถึงเรือน ยังไม่ทันได้สะสางกับนาง ตระกูลฉินก็ส่งไม้หนามนี้มาให้ เจตนาชัดแจ้งโดยมิต้องเอื้อนเอ่ย
วันนี้เขาจะเฆี่ยนไอ้ทรชนทรนงไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำให้ตาย!
ผ้าม่านเตียงคลี่ลง ลู่ขุยโมโหเสียสติ ไม่สนใจมารยาทชาย-หญิง ใช้ด้ามหนามสะบัดเปิดม่าน
หนามเกี่ยวผ้าเนื้อนุ่มลู่ ออกแรงกระชาก ผ้าม่านขาดวิ่นเป็นชิ้นใหญ่
ลู่ฮวนเกอกุมศีรษะ ซ่อนกายใต้เตียงตัวสั่นงันงก
บนเตียงไร้คน ลู่ขุยชะงักงัน โทสะพลุ่งขึ้นฉับพลัน หันกลับไปมองซวงอวี๋
ชั่วขณะนั้น ซวงอวี๋ราวได้ยินเสียงอสูรยมทูตเรียก หญิงสาวกรีดร้องเผ่นหนีออกไป
เคราะห์ดีลู่จิ้นเฉียนและลู่จิ้นคุนได้ยินเสียงมาถึง ช่วยกันแย่งด้ามหนามไว้ ควบคุมลู่ขุย นางจึงรอดชีวิตกลับมา
"ลูกเนรคุณ ทรชน พวกเจ้าจะเป็นกบฏหรือ—"
ลู่จิ้นคุนตวัดฝ่ามือฟาดลงไป เสียงคำรามพลันเงียบงัน
ลู่จิ้นเฉียนเรียกบ่าวรับใช้ พาลู่ขุยกลับเรือน
ใจพ่อนั้นเอ็นดูฮวนเอ๋อร์ เพียงแต่ยามเมาสุราไร้สติ รอสร่างเมา พวกเขาค่อยช่วยกล่าววาจา ฮวนเอ๋อร์ก็จักปลอดภัย
"ท่านพี่ใหญ่ ท่านพี่รอง!" ลู่ฮวนเกอร้องไห้คลานออกมาจากใต้เตียง "โชคดีที่พวกท่านมา มิเช่นนั้น พ่อ พ่อจะตีข้าตาย!"