อู่ฮวนเกอตะลึงงัน
นี่เกี่ยวอะไรกับเหวินอิ๋งด้วย?
นางคิดไว้แต่แรกว่าฉินเจี้ยนเวยจะให้คนของนางกลับไปเอาภาพ ระหว่างไปกลับก็จะปลอมภาพขึ้นมา
เวลากระชั้นชิด ของที่ทำออกมาย่อมมีช่องโหว่ ถึงตอนนั้นนางค่อยโต้กลับ
แต่ฉินเจี้ยนเวยกลับให้เหวินอิ๋งไปเอาภาพ... หรือว่าเหวินอิ๋งก็เป็นพวกนางด้วย?
ภาพนี่ ที่แท้มีจริงหรือปลอมกันแน่?
ลู่เว่ยอิ่นยกยิ้มมุมปากอย่างเย็นชา
อู่ฮวนเกอรู้แค่ว่าชาติก่อนเหวินอิ๋งอาศัยบทกวีนี้กลายเป็นยอดหญิงผู้มีพรสวรรค์แห่งนครหลวง แต่หารู้ไม่ว่าเหวินอิ๋งกับคุณชายใหญ่แห่งสาขารองตระกูลฉินได้หมั้นหมายกันไว้แล้ว
คุณชายฉินรักนางสุดหัวใจ ไปขอร้องผู้ใหญ่ด้วยตนเองเพื่อสู่ขอเหวินอิ๋ง นางจึงกล้าอาศัยตรงนี้อ้างบทกวีบนภาพมาเป็นของตน
เหวินอิ๋งได้ชื่อเสียงยอดหญิงผู้มีพรสวรรค์ ตระกูลฉินก็พลอยมีหน้ามีตา
ชาติก่อนฉินเจี้ยนเวยไม่ได้มางานประลองกวี พอนางรู้เรื่องนี้ เหวินอิ๋งก็มีชื่อเสียงโด่งดังแล้ว และกำลังจะแต่งงานกับคุณชายตระกูลฉินในไม่ช้า เพื่อลูกพี่ลูกน้องและเพื่อหน้าตาของทั้งสองตระกูล นางจึงได้แต่จำทน
เหวินอิ๋งสั่งคนให้กลับเรือนไปเอาภาพทันที
"ประเดี๋ยวก่อน" ลู่จิ้นเฉียนเรียกตัวไว้ "คุณหนูเหวิน ให้บ่าวรับใช้ของข้า เหยี่ยนชิง ติดตามไปด้วยได้หรือไม่?"
เกี่ยวพันถึงหน้าตาสกุลลู่ ต้องรอบคอบระมัดระวังอย่างยิ่ง หากไม่มีคนของตัวเองคอยจับตา เขาไม่วางใจ
เหวินอิ๋งตอบตกลงโดยดี "ตามสบาย"
ลู่จิ้นเฉียนกำชับเหยี่ยนชิง "อย่าหาเรื่อง เจ้าแค่ตามไปดูก็พอ"
ดวงตาเรียวเล็กหรี่ลง แฝงนัยลึกซึ้ง
เหยี่ยนชิงเข้าใจ "ข้าน้อยเข้าใจขอรับ!"
อู่ฮวนเกอใจเต้นระส่ำ จับแขนของลู่จิ้นเฉียนแน่นโดยไม่รู้ตัว
ลู่จิ้นเฉียนมีลางร้ายในใจ แต่เรื่องเลยเถิดมาถึงขั้นนี้แล้ว ไม่ใช่สิ่งที่เขาจะหยุดได้
เหยี่ยนชิงตามบ่าวรับใช้ของเหวินอิ๋งไปเอาภาพ ผู้คนต่างนั่งลงรอ
ฉินเจี้ยนเวยตาแดงก่ำ รับถ้วยชาจากมือชุนจือสาวใช้มายื่นให้ลู่เว่ยอิ่นด้วยตนเอง "ดึงน้องสาวเข้ามาเกี่ยวอย่างไม่มีเหตุ ข้านี่ใจคอไม่ดีเลยจริงๆ"
ลู่เว่ยอิ่นลุกขึ้นรับมาโดยเร็ว "น้องสาวของข้าทำให้ดวงวิญญาณมารดาท่านไม่สงบ ข้าต่างหากที่ควรขอโทษคุณหนูฉิน"