มาม่าซานพาลู่เว่ยอิ่นมาถึงห้องของหญิงสาวทั้งสอง
“ถึงแล้วเจ้าค่ะ เชิญคุณหนูเข้าไป!”
เบื้องหลัง หมอผีกว่าสิบนายถือกระบองยาวจ้องมองคุกคาม
“ขอท่านแม่ร่วมเป็นเพื่อนด้วยเถิด”
ลู่เว่ยอิ่นถีบประตูเปิด ดันมาม่าซานเข้าไปข้างในอย่างไม่ยอมให้ขัด ก่อนปิดประตูอย่างรวดเร็ว
หญิงสาวสองนางเดินออกมาจากหลังม่านไข่มุก “มาม่าฮวา นี่มัน?”
ลู่เว่ยอิ่นไม่ให้โอกาสมาม่าซานได้พูด ใช้สันมือฟาดจนสลบแล้วทิ้งลงกับพื้น
สองสาวสบตากัน คนหนึ่งล้วงไปที่เอว อีกคนมือที่ซ่อนใต้แขนเสื้อกว้างคลำพบกลไกโลหะเย็นเยียบ
“พวกเจ้าฆ่าเฉาจางไม่ได้ เขาสืบจนรู้ที่ซ่อนของพวกเจ้าแล้ว และเดาออกว่าพวกเจ้าคิดลอบสังหารเขาตอนนางคณิกาเอกออกเที่ยว เหตุที่ไม่เคลื่อนไหวเพราะต้องการซ้อนกล!”
ลู่เว่ยอิ่นเอ่ยวาจาสะเทือนเลื่อนลั่น
สองสาวระวังตัวเต็มที่ พี่สาวถามว่า “เจ้าเป็นผู้ใด?”
“ที่นี่ไม่ใช่ที่พูดคุย ในหมู่คนข้างนอกมีหูตาของเฉาจางอยู่ อาจบุกเข้ามาได้ตลอดเวลา”
ลู่เว่ยอิ่นเดินไปตรงหน้าน้องสาว “สกุลเยี่ยแห่งผูหยางภายนอกเป็นพ่อค้ายา แต่แท้จริงเชี่ยวชาญทั้งแพทย์และพิษ ป้อนยาพิษให้ข้าสักเม็ด รอให้ข้าช่วยพวกเจ้าฆ่าเฉาจางล้างแค้นแล้ว ค่อยให้ยาถอนพิษแก่ข้าก็พอ”
คำเดียว เปิดโปงเบื้องลึกของพี่น้องสกุลเยี่ยจนหมด
พี่สาวส่งสายตาให้น้องสาว
นางไม่เชื่อใจคน แต่เชื่อใจพิษที่น้องสาวปรุงเอง
น้องสาวเยี่ยเซียงก้าวเข้ามา ข้อมือพลิก ฝ่ามือขาวนวลรองรับโอสถสีชาดเม็ดหนึ่ง
“ในเมื่อเจ้ารู้เบื้องลึกของพวกข้าสองพี่น้อง เช่นนั้นคงรู้แล้วว่า ข้าเป็นคนหัวขบถที่สุดในตระกูล ปรุงพิษไม่เคยตามตำรับ นอกจากข้าแล้ว แม้แต่ท่านหมอเทวดาซุนมาก็จนปัญญา”
ลู่เว่ยอิ่นไม่พูดพร่ำทำเพลง อ้าปากตรงๆ
เยี่ยเซียงหยอดยาพิษเข้าปากนาง มองดูมันผ่านลำคอลงไปกับตา
“มาม่าฮวา คุยกันเป็นอย่างไรบ้าง?”
เสียงเคาะประตูดังมาจากข้างนอก ลู่เว่ยอิ่นผลักหน้าต่างชะโงกลงมอง พอเอ่ยคำว่า “ไป” เสียงท้ายยังไม่ทันหาย คนก็พลิกตัวออกไปแล้ว
พี่สาวเยี่ยโหรวตามติดเป็นคนแรก ส่วนเยี่ยเซียงยัดเม็ดยาเข้าปากมาม่าฮวาจึงกระโดดหน้าต่างหนี
ยายเฒ่าจอมมารนี่ ลักพาตัวหลอกล่อ บีบบังคับสตรีดีให้เป็นโสเภณี ไม่รู้ทำร้ายหญิงสาวชาวบ้านไปเท่าไร