ลู่เว่ยอิ่นมีแรงมือมากเกินไป ปิ่นปักผมปาไปหนึ่งดอก นกก็ขาดคากลางอากาศ หัวปลิวหายไปไหนไม่รู้
"พลิกค้นทีละนิ้วทีละนิ้วแล้ว ทุกที่ไม่มี เจอแมวจรจัดหลายตัวตอนค้นหา ไม่รู้ว่าถูกแมวคาบไปหรือไม่"
ซิงหลานพูดไปพลาง ถอดกระบอกไม้ไผ่เล็ก ๆ ที่ผูกติดตีนนกส่งให้เซวียนหยวนจิ่ง
เซวียนหยวนจิ่งนิ่งเงียบ รับกระบอกไม้ไผ่มาพลิกดูซ้ำ ๆ
ในกระบอกไม้ไผ่ไม่มีของ ข้างในเรียบลื่น ปลายทั้งสองข้างมีคราบขี้ผึ้งปิดผนึกหลงเหลืออยู่
ด้านนอกสลักตราสัญลักษณ์อันหนึ่ง ดูคล้ายหัวหมาป่า
ชนเผ่าฮูทั้งเก้าเผ่าต่างมีตราสัญลักษณ์ประจำเผ่าที่ไม่เหมือนกัน เซวียนหยวนจิ่งจำได้ว่ามีเผ่าหนึ่งใช้หมาป่าหิมะเป็นสัญลักษณ์ แต่ก็นึกไม่ออกว่าเป็นเผ่าไหนกันแน่
เขาสั่งให้ซิงหลานไปสืบ ส่วนซากนกก็เก็บเข้าในห้องน้ำแข็ง รอเผยซู่มาถึงจะให้เขาดู
เซวียนหยวนจิ่งลุกขึ้นล้างมือ ถามว่า "ปิ่นปักผมเล่า?"
"อยู่ที่นี่พ่ะย่ะค่ะ"
ซิงหลานหยิบปิ่นปักผมดอกพุธรักษาที่ห่อด้วยผ้าแพรสีเทาออกมา บนนั้นเปื้อนเลือดไม่น้อย
เซวียนหยวนจิ่งกล่าว "ล้างทำความสะอาด แล้วส่งคืนให้นาง"
ซิงหลานรับคำพยักหน้าเดินไปถึงปากประตูก็หันกลับมา สายตาเหลือบไปที่ชั้นข้างหน้าต่าง เอามือลูบจมูกแล้วเอ่ยถาม "คือว่า...ตะเกียงที่ซื้อเมื่อคืน จะส่งให้คุณหนูลู่สักดวงไหมพ่ะย่ะค่ะ?"
เซวียนหยวนจิ่งมองตามสายตาเขาไป
เมื่อคืนเกิดอารมณ์อยากได้ขึ้นมาฉับพลัน อีกทั้งเพื่อให้เข้ากับบรรยากาศ ก็ให้คนไปซื้อตะเกียงมาสองดวง
ไม่รู้ว่าใครชอบทำตัวเก่ง กลับซื้อตะเกียงคู่แมนดารินมาคู่หนึ่ง
หากส่งไปถึงมือลู่เว่ยอิ่นเข้า คงถูกนางเข้าใจผิดว่าตนมีความคิดไม่บริสุทธิ์เป็นแน่
"เจ้าว่าเช่นไร?" เซวียนหยวนจิ่งย้อนถาม
แววตาลึกล้ำ ดูเหมือนน้ำเสียงปกติทั่วไป แต่กลับทำให้คนขนลุกเกาะสันหลัง
ซิงหลานรีบหมุนตัวหนีไป ส่งคนไปส่งปิ่นปักผม
เมื่อเขากลับเข้ามาในห้อง ตะเกียงคู่แมนดารินบนชั้นนั้นหายไปแล้ว เซวียนหยวนจิ่งสีหน้าจริงจังสั่งการหลายเรื่อง แล้วจึงพาคนไปที่เจิ้นเยวี่ยซือเพื่อถามไถ่สอบสวนความคืบหน้าล่าสุดของหน่วยงานผลิตเหล็ก
ในเจิ้นเยวี่ยซือ เกาจ้านไม่อยู่ ว่ากันว่ามีธุระที่บ้าน จึงลาหยุดหลายวัน