เรื่องที่ถูกโจรขโมยกระเป๋าเงินฟังผ่านหูไปก็พอแล้ว
อ๋องเย่เสด็จออกมาจากที่ใด แม้จะลดความยิ่งใหญ่เพียงใด ก็ต้องมีผู้ติดตามใกล้ชิดเสมอ จะให้เข้าใกล้ตัวได้ยากเย็นเพียงใด แล้วจะให้โจรขโมยของได้อย่างไร?
เซวียนหยวนจิ่งสงสัยว่าเซวียนหยวนเฮ่อตามเขามา
ในเทศกาลชีซีซึ่งเป็นวันแห่งความรัก เขาที่ตาบอดมานานกลับมองเห็นได้อีกครั้ง ออกมาเดินเล่นชมโคมไฟก็ไม่ใช่เรื่องผิด จึงไม่ได้ปิดบังร่องรอยของตน
แม้จะให้ผู้คนพบเขาและลู่เว่ยอิ่นอยู่ด้วยกัน ก็ยังอ้างได้ว่าเป็นการพบกันโดยบังเอิญ ไม่เป็นไร แต่ไม่คิดว่าโรคตาจะกำเริบในเวลานี้
ในตอนนี้ ปัญหาที่ดวงตาสำคัญที่สุด
หากความจริงที่โรคตาไม่หายขาดแพร่งพรายออกไป เสด็จพ่อจะยังมอบหมายภารกิจสำคัญให้ได้อย่างไร?
ไม่นานก็มีเสียงฝีเท้าเร่งรีบเดินขึ้นมาบนชั้น หลานซิ่งมองออกไปนอกหน้าต่าง "ฝ่าบาท หม่อมฉันพาท่านขึ้นไปหลบที่หลังคาดีกว่าหรือไม่?"
"ไม่ได้!"
"ไม่ได้"
เสียงสองเสียงดังประสานกัน
ลู่เว่ยอิ่นตั้งสติได้ในตอนนี้ รู้สึกได้ว่าเซวียนหยวนเฮ่ออาจจะมุ่งมาที่เซวียนหยวนจิ่ง
เมื่อล้อมไว้ข้างในแล้ว หากไม่เห็นเซวียนหยวนจิ่ง ก็จะยิ่งทำให้เป็นที่กังขา
ต้องให้เซวียนหยวนเฮ่อเห็นตัวเขา แต่ต้องไม่เปิดเผยเรื่องดวงตา...
ลู่เว่ยอิ่นปิ๊งไอเดียขึ้นมาในใจ "ฉ่ายเซียง เจ้าขึ้นไปซ่อนบนหลังคา"
จากนั้นก็เอื้อมมือไปประคองแขนของเซวียนหยวนจิ่ง "ซิงหลาน เจ้าไปเฝ้าที่หน้าประตู ขวางไว้ด้วยท่าทีเด็ดขาด"
เซวียนหยวนจิ่งเข้าใจความหมาย รีบเสริม "พอเขาเข้ามาได้ก็ให้เข้ามา"
ทหารซิ่งหลัวเว่ยภักดีต่อนาย หากให้ขวางตาย พวกเขายอมสละชีวิตได้
ซิงหลานยังงงๆ แต่ก็ปฏิบัติตามคำสั่งโดยไม่ลังเล
ด้านนอก เซวียนหยวนเฮ่อนำกลุ่มองครักษ์เดินขึ้นบันไดอย่างเอิกเกริก
"ค้นให้ละเอียด ต้องจับโจรใจกล้านั้นมาให้ได้"
"พ่ะย่ะค่ะ!"
ทุกคนรับคำพร้อมกัน บุกเข้าไปค้นในห้องต่างๆ ตามลำดับ
พัดกระดาษตีฝ่ามือเป็นจังหวะ เซวียนหยวนเฮ่อแสร้งทำเป็นกังวล สายตาหันไปมองทหารที่เฝ้าอยู่หน้าห้องอย่างไม่ใส่ใจ แววตาตกใจชั่วขณะหนึ่ง แล้วก็เดินเข้าไป
ช่วงนี้เมืองหลวงเกิดความวุ่นวาย หรงกุ้ยเฟยสืบข่าวได้ว่าฮองเฮาชุยและอ๋องเจาต่างส่งคนไปที่โหยวโจว จึงส่งคนไปสืบดูเช่นกัน