หูเปื้อนเลือดตกอยู่ในมือ หนักอึ้งราวกับพันชั่งทอง กดให้ช่างตัดเสื้อจินยืนไม่อยู่ ล้มลงนั่งกับพื้นอย่างหมดเรี่ยวแรง
กวาดตาอ่านจดหมายจบในคราเดียว ยิ่งหน้าซีดเผือดราวกับคนตาย
สองหูอื้ออึง สายตาพร่ามัวเป็นแสงขาวจ้า จนตัวอักษรในจดหมายมองไม่เห็น เหลือเพียงรอยเลือดแดงฉานกับหูเปื้อนเลือด
เงินหมื่นตำลึง คืนนี้เวลาเที่ยงคืน สุสานร้างเหนือเมือง เงินถึงมือจึงค่อยส่งคน...ฟ้าช่วย!
ช่างตัดเสื้อจินประคองกายที่สั่นเทาราวกับจะทรุดลงได้ทุกเมื่อ ใช้มือและเท้าตะเกียกตะกายเปลี่ยนเป็นท่าคุกเข่า แล้วหมอบลงคำนับอย่างสุดซึ้ง "ขอคุณหนูหลู่ช่วยชีวิตด้วย!"
เซวียนหยวนจิ่งไม่อยู่ ซิงหลานก็ไม่อยู่ หมดหนทางแล้ว เวลานี้มีเพียงลู่เว่ยอิ่นเท่านั้นที่จะช่วยครอบครัวของเขาได้
"ท่านวางใจได้ ข้าจะสุดกำลัง เพียงแต่..."
ลู่เว่ยอิ่นประคองเขาลุกขึ้น ดวงตาดำขลับลึกดั่งหมึก แฝงแววหยั่งเชิงอันยากจะสังเกตเห็น "เรื่องคร่าชีวิตคน ไม่ยอมให้พลาดแม้เพียงเสี้ยวเดียว เรื่องนี้สมควรรายงานทางการจึงจะเหมาะสมที่สุด"
ช่างตัดเสื้อจินรีบโบกมือ "ไม่ ไม่..."
ฉ่ายเซียงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ พลันเดือดดาล "ใต้ฝ่าละอองธุลีพระบาท ยังกล้าจับคนข่มขู่รีดไถ ไร้ซึ่งกฎหมายบ้านเมืองถึงเพียงนี้ ต้องให้ทางการจับคนพวกนี้ทั้งหมดไปลงโทษให้สาสม ประชาชนจึงจะอยู่อย่างสงบสุข"
ลู่เว่ยอิ่นพยักหน้าเห็นด้วย ช่างตัดเสื้อจินร้อนใจจนต้องยกมือประสานวิงวอนซ้ำ ๆ "อย่าแจ้งตำรวจ อย่าแจ้งตำรวจไม่ได้!"
ความตื่นกลัวในดวงตายิ่งทวีขึ้น ดูเหมือนว่าเมื่อเทียบกับโจรผู้ร้ายแล้ว ทางการกลับน่ากลัวยิ่งกว่าเสียอีก
ฉ่ายเซียงได้รับคำสั่งจากลู่เว่ยอิ่น จึงแกล้งยั่วยุเขา "เป็นถึงเพียงนี้ยังไม่ยอมแจ้งตำรวจอีกหรือ? คราวนี้ส่งมาหูข้างเดียว คราวหน้าไม่แน่ว่าอาจส่งแขนขามา ก็คนในครอบครัวของท่านนะ!"
"ข้า...ข้า...ข้ากลัวว่าแจ้งตำรวจแล้วโจรจะฆ่าตัวประกัน ใช่แล้ว กลัวเขาจะฆ่าตัวประกัน แจ้งตำรวจไม่ได้เด็ดขาด!"
ช่างตัดเสื้อจินกำแขนลู่เว่ยอิ่นไว้ นัยน์ตาคลอด้วยน้ำตาอ้อนวอน "คุณหนูหลู่ อย่าแจ้งตำรวจเลย ขอร้องล่ะ..."
ในดวงตาลึกล้ำดั่งบึงน้ำของลู่เว่ยอิ่นมีระลอกคลื่นแผ่ขยายเป็นชั้น ๆ
พยักหน้า "ดี ไม่แจ้งตำรวจ!"