สมองของจี้หรูอินร้อนวูบวาบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเย็นลงอย่างรวดเร็วเมื่อลู่จิ้นเฉียนเข้ามาดึงนาง
สติกลับคืนมา จี้หรูอินมีท่าทีเด็ดขาด "พี่จิ้นเฉียน ทำไม่ได้!"
แม้ลู่จิ้นเฉียนจะไม่ได้พูดชัด แต่ก็ใช่ว่านางจะโง่
นี่ไม่ใช่การตามเขาไปเฉยๆ แต่มันคือการหนีตามกัน
นางเป็นคุณหญิงแห่งจวนป๋อผิงคัง จะทำเรื่องอย่างหนีตามผู้ชายได้อย่างไร?
"ทำไมจะไม่ได้?" ลู่จิ้นเฉียนขมวดคิ้วมุ่น กำข้อมือจี้หรูอินไว้แน่นด้วยความตื่นเต้น "เจ้าก็มีใจให้ข้า ข้าก็ชอบเจ้า คนที่มีใจให้กันทำไมถึงอยู่ด้วยกันไม่ได้?"
หากไม่ลักพาตัวจี้หรูอินไป เขาจะไปบีบให้จวนป๋อผิงคังยอมตกลงเรื่องแต่งงานกับจวนแม่ทัพภายในครึ่งเดือนได้อย่างไร?
จี้หรูอินหน้าซีดดิ้นรน "พี่จิ้นเฉียน เจ็บ..."
เมื่อครู่ข้อมือนางถูกน้ำร้อนลวกจนเป็นรอยแดงคล้ำ และลู่จิ้นเฉียนก็บีบลงตรงตำแหน่งนั้นพอดี เจ็บจนแทบขาดใจ
ลู่จิ้นเฉียนคิดว่านางกำลังขัดขืน จึงยิ่งกำแน่นขึ้น
เขานั่งยองๆ ลดระดับตัวเองลง เงยหน้ามองนางด้วยแววตารุ่มร้อนปนคำอ้อนวอน "อิมอิม ตามข้าไปเถอะ ข้ารับรองว่าจะปฏิบัติต่อเจ้าอย่างดี ข้าสาบานว่า ชาตินี้จะไม่รับอนุภรรยา จะมีเพียงเจ้าเพียงผู้เดียว ตามข้าไปได้หรือไม่?"
จี้หรูอินหายใจติดขัด น้ำตาคลอเบ้า เกือบถูกสายตารุ่มร้อนของเขาลนจนไหม้
นางค่อยๆ ง้างนิ้วของลู่จิ้นเฉียนทีละนิ้ว ลู่จิ้นเฉียนจึงได้พบรอยลวกที่มือนาง ในที่สุดก็ปล่อยมือออก แต่ก็คว้ามืออีกข้างไว้ทันที
กลัวนางจะหนี!
จี้หรูอินสัมผัสได้ถึงความยึดมั่นและความว้าวุ่นของเขา และพอจะเดาได้ว่าทำไมคนรักของนางถึงได้เสียสติไปในวันนี้
ฐานะของจวนแม่ทัพต่ำกว่าจวนโหวอยู่แล้ว ช่วงนี้ก็เกิดเรื่องมากมาย พี่จิ้นเฉียนรู้สึกกระสับกระส่ายก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้
แม้จะดูเกินเหตุไปหน่อย แต่สุดท้ายแล้ว ก็เพราะความห่วงใยที่มีต่อนาง
จี้หรูอินวางมือลงบนหลังมือของลู่จิ้นเฉียน ตอบอย่างจริงจัง: "พี่จิ้นเฉียน อิมอิมรู้ดีถึงเจตนาของพี่ พี่อย่าเพิ่งร้อนใจไปเลย เราค่อยไปขอท่านแม่ด้วยกัน หลังงานเลี้ยงเสร็จสิ้นก็ไป ท่านแม่รักข้าอยู่เสมอ ขอแค่ข้ายืนกราน—"
"เจ้าดูหมิ่นข้ารึ?" ลู่จิ้นเฉียนหมดความอดทน เอ่ยแทรกขึ้น สายตาเย็นเยียบลงทีละน้อย