แสงจันทร์เย็นเยียบทอดลงกลางแม่น้ำ ระลอกคลื่นระยิบระยับประดุจประกายคมมีดเงินสะท้อนแสง
สายลมยามราตรีคร่ำครวญ เงากกไหวเอนทอดลงบนผิวน้ำ เป็นเส้นดำมืดบิดเบี้ยวตามคลื่น ยาวบ้างสั้นบ้าง ประหนึ่งกรงเล็บปีศาจยื่นจากใต้ท้องน้ำ จะลากเรือน้อยมุงกกที่ลอยอยู่ที่ท่าเรือร้างลงสู่ห้วงนรก
"ท่านรอง เร็วเข้า!"
ท่ามกลางความมืดมิด กลุ่มคนหนึ่งวิ่งฝ่ามาที่นี่
ไม้กระดานท่าเรือเก่าทรุดโทรม เหยียบลงไปส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด กลบด้วยฝีเท้าที่สับสนวุ่นวาย
ชายหน้ากากผู้นำยัดถุงเงินที่เต็มไปด้วยเงินตำลึงและธนบัตรใส่ในมือของลู่จิ้นคุน
"ท่านรอง แม่ทัพสั่งไว้ว่า ออกจากเมืองไปแล้วให้มุ่งหน้าเหนือ หลบซ่อนอยู่สักปีสองปี แล้วเปลี่ยนชื่อแซ่เข้ารับราชการทหาร ด้วยฝีมือของท่านรอง รับรองว่าต้องสร้างชื่อเสียงและกลับบ้านอย่างมีหน้ามีตา!"
ลู่จิ้นคุนรีบรับคำ "ดีๆ" เป็นชุด
ยามนี้ขอเพียงได้มีชีวิตรอด ให้ทำอะไรก็ยอมทั้งนั้น
ชายคนนั้นตบไหล่เขา หันไปตะโกนสั่งคนที่รับอยู่บนเรือเล็ก "ถ่อเข้ามาใกล้หน่อยสิ ห่างขนาดนั้น ท่านรองจะขึ้นเรือยังไง?"
เรือน้อยไหวโยนตามคลื่น สิ่งที่ตอบกลับมามีเพียงเสียงลมหอนประหนึ่งวิญญาณร่ำไห้
ผิดปกติ!
เหล่านายหน้ากากกำมีดแน่น ไอสังหารเย็นเยียบรวมตัวเป็นตาข่ายขนาดใหญ่ ห่อหุ้มเรือน้อยเอาไว้แน่นหนา
ม่านที่ห้อยใต้หลังคามุงกกถูกยกขึ้นมุมหนึ่ง เคลื่อนมัว ร่างขาวบริสุทธิ์ผุดออกมาดุจควัน เหมือนถูกลมพัดขึ้นมา ลอยละล่องมายืนนิ่งอยู่ที่หัวท่า
ลู่จิ้นคุนกอดถุงเงินถอยหลัง แววตาหวาดกลัว แต่สิ่งที่มากกว่าคือความเด็ดเดี่ยวและอำมหิตที่อยากฆ่าให้สิ้นซาก
"ฆ่านาง ฆ่านาง!"
แม้จะห่างกันอยู่พอสมควรและความมืดมิดบดบังสายตา แต่เขาก็จำได้ทันทีว่าคือลู่เว่ยอิ่น
เขายังมองเห็นไฝแดงที่หางตานางได้อย่างชัดเจน ดุจหยดเลือดที่กระเซ็นติดอยู่
ลู่เว่ยอิ่นเดินช้าๆ สายลมแม่น้ำพัดผมยาวและอาภรณ์ปลิวไสว พัดพาเสียงที่เยือกเย็นดุจน้ำแข็งเข้าสู่หูของทุกคน
"คุณชายรองกำลังจะจากไป อาหยินมาเป็นเพื่อนส่ง"
ลู่จิ้นคุนร้องลั่นอย่างเสียสติ แล้ววิ่งหนีสุดชีวิต
เบื้องหลังมีเสียงต่อสู้ดังขึ้นไม่นาน