"อิมอิม"
เมื่อเห็นจี้หรูอิน ฉินเจี้ยนเวยก็หยุดรอหล่อน "ร่างกายดีขึ้นบ้างหรือยัง?"
ไม่กี่วันก่อน ฉินเจี้ยนเวยเพิ่งได้ภาพวาดสตรีถือดอกไม้มาหนึ่งภาพ คิดว่าลู่เว่ยอิ่นเคยถามถึงร้านตัดเสื้อของจี้หรูอิน อีกทั้งก็ไม่ได้พบกันมานานแล้ว จึงส่งการ์ดเชิญจี้หรูอินมาชมภาพและพูดคุยกัน
จี้หรูอินให้คนตอบการ์ดปฏิเสธ อ้างว่าป่วย
ฉินเจี้ยนเวยไปเยี่ยมถึงที่ ก็ไม่ได้พบหน้า ภริยาโหวมีสีหน้าอิดโรย บอกว่าจี้หรูอินป่วยไม่หาย และเกรงว่าจะติดเชื้อเรือนร่างของนาง
ครั้งนั้นในโรงเรียนตระกูล จี้หรูอินเป็นเลิศในการเล่นหมากล้อม มักถูกท่านปู่ฝูหรงชวนให้เล่นด้วยเสมอ วันปักปิ่น ท่านปู่ยังนำหมากหยกที่เก็บรักษาไว้นานกว่าสามสิบปีมอบให้เป็นของขวัญวันปักปิ่น เห็นได้ชัดว่าท่านให้ความสำคัญและเอ็นดูนางเพียงใด
ก่อนมาฉินเจี้ยนเวยคิดว่า ถ้าจี้หรูอินยังพอจะลุกไหวได้ วันนี้ก็น่าจะมาใช่ไหม
ตอนนี้มองดู ก็ผอมลงไม่น้อย ใบหน้าก็ดูเหนื่อยล้า แต่ก็ไม่เห็นท่าทางคนป่วย ฉินเจี้ยนเวยจึงเข้าใจทันที 'ป่วย' คงมีความหมายอื่นแฝงอยู่
จี้หรูอินพนมมือคารวะ "ให้พี่ฉินต้องเป็นห่วง ดิฉันหายดีแล้ว"
พูดจบ ก็หันไปทักทายเซียวเป่ยยวนที่รู้จัก
เซียวเป่ยยวนแนะนำให้ "นี่คือพี่สาวของข้า เซียวเป่ยยวน"
จี้หรูอินมองไป ดวงตาคู่นั้นเป็นประกายระยิบระยับ
จริงๆ แล้วนางเคยเห็นลู่เว่ยอิ่นมาก่อน ไม่ใช่แค่ครั้งเดียว
ทุกครั้งที่เห็น คุณหนูสามผู้นี้จะอยู่ข้างมารดาของนาง พูดน้อย ท่าทางอ่อนโยน
ตั้งแต่แม่ทัพลู่หย่า นางก็ไม่เคยเห็นนางอีกเลย
พี่ชายจิ้นเฉียนบอกว่า น้องสาวสามขี้อาย ไม่ชอบออกนอกบ้าน
ต่อมา คุณหนูสามติดตามมารดาไปอยู่ที่จวนโหวหย่งชาง ทำเรื่องชั่วร้ายหลายอย่าง
ยุยงน้องสาวขโมยบทกวีเพื่อชื่อเสียง ใช้ไม้ตีพี่ชาย ก่อกวนงานวันเกิดบิดา... ทุกครั้งที่เอ่ยถึง พี่ชายจิ้นเฉียนก็โกรธจนกัดฟัน นางก็คิดเช่นกันว่า ในโลกนี้จะมีหญิงสาวที่โหดร้ายและอวดดีเช่นนี้ได้อย่างไร ไม่คิดถึงสายเลือดญาติพี่น้องเลย
แต่วันนี้เห็นแล้ว จี้หรูอินไม่อาจเชื่อมโยงเรื่องเหล่านั้นกับหญิงสาวตรงหน้าได้เลย
ทั้งสี่คนทักทายกันแล้วก็เดินเข้าไปด้วยกัน