ก่อนที่สือเหมิ่งจะเข้ากองทัพ เขาชอบอ่านหนังสือพงศาวดารเป็นชีวิตจิตใจ โดยเฉพาะเรื่องแม่ทัพในตำนานและวีรบุรุษผู้กล้า อาเหมิงติดตามเขาอ่านมาด้วย จึงเข้าใจความหมายของคำว่า 'ลมแรง รีบหนี' เป็นอย่างดี
ตอนที่ได้รับจดหมาย สาวซิ่วข้างบ้านตั้งครรภ์ได้แปดเดือนกว่าแล้ว อีกไม่กี่เดือนก็จะคลอด
บ้านของสาวซิ่วไม่มีแม่สามี ตั้งแต่นางพูดกับนางจูไว้แต่เนิ่นๆ ว่าหลังคลอดจะจ้างนางจูมาช่วยดูแลช่วงอยู่ไฟ แม่ลูกทั้งสองจึงปรึกษากันว่า จะรอให้สาวซิ่วอยู่ไฟครบเดือนก่อนค่อย 'หนี'
ใครจะคิดว่า ก่อนที่สาวซิ่วจะออกเดือนเพียงไม่กี่วัน นางจูขึ้นไปเก็บเห็ดบนเขาเพื่อทำซุปไก่ กลับพลัดตกจากไหล่เขาจนหัวได้รับบาดเจ็บ
อาเหมิงต้องทำงานหาเงินเลี้ยงครอบครัว ตอนที่เขาไม่อยู่ นางจูต้องพึ่งพาเพื่อนบ้านช่วยดูแล จึงไม่สามารถ 'หนี' ได้เด็ดขาด
หลังจากจดหมายฉบับนั้น ผ่านมามากกว่าหนึ่งปี อาเหมิงก็ไม่ได้รับจดหมายจากพี่ชายอีกเลย
เขาพอจะเดาได้ว่าพี่ชายอาจประสบเหตุ แต่ก็ยังมีความหวังเล็กๆ อยู่เสมอ จนกระทั่งลู่เว่ยอิ่นบอกให้เขาย้ายบ้าน
ไม่มีใครย้ายบ้านโดยไม่มีเหตุผล อาเหมิงคิดมาก จึงนึกถึงพี่ชายขึ้นมาได้ทันที นี่จึงทำให้เขาอดกลั้นอารมณ์ไว้ไม่อยู่
สูดจมูก อาเหมิงพยายามกลั้นน้ำตาไว้ แล้วมองลู่เว่ยอิ่นถามว่า "พี่ชายผม...ตายแล้วหรือเปล่า?"
เขาไม่เชื่อใจใครเลย มีแต่ลู่เว่ยอิ่นเท่านั้น
ลู่เว่ยอิ่นเกร็งคางแข็ง ที่ข้างคอเห็นเส้นเลือดปูดชัดเจน ผ่านไปครู่หนึ่งก็ถอนหายใจออกมา ดวงตาเหมือนเหล็กกล้าที่ผ่านการชุบไฟ ร้อนแรงและแน่วแน่
"อยากรู้ไหมว่าพี่ชายแกเก่งแค่ไหน?" นางตบม้านั่งข้างกาย "นั่งลงสิ ข้าจะเล่าให้ฟัง"
อาเหมิงนั่งลง
"ฤดูหนาวปีนั้น ชาวเผ่าเยว่คิดจะเข้าหมู่บ้านมาปล้นเสบียงฤดูหนาวของชาวบ้าน แต่ถูกพี่ชายแกพบเข้า..."
หญิงสาวค่อยๆ เอ่ยปาก ถึงน้ำเสียงจะใสกระจ่าง แต่กลับดูโศกเศร้าราวกับมีฝุ่นทรายจากแดนเหนือติดอยู่
บนใบหน้าขาวผ่องสดใส เซวียนหยวนจิ่งเห็นความภาคภูมิใจที่นางมีความสุข และยังมีความเศร้าโศกที่แทบจะรู้สึกได้ร่วมกัน