ลู่เว่ยอิ่นเอ่ยปากเพียงคำเดียว ทั่วทั้งสนามโห่ฮากระฉ่อน
เหล่าหญิงสาวต่างกระซิบกระซาบกัน
"นางสติฟั่นเฟือนไปแล้วหรือ..."
"ก็แค่อยากเด่นเกินหน้าไงเล่า!"
เหล่าสตรีมีตำแหน่งส่งสายตาพบกัน ต่างเม้มปากส่ายหน้า
ช่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเสียเลย โชคดีที่ไม่ได้เข้าไปคบค้าสมาคมด้วย
ซ่างหวยหยู่ซึ่งกำลังลองโค้งอยู่ได้รอยยิ้มเยาะเย้ยขึ้นที่มุมปาก
เขาจดจำลู่เว่ยอิ่นได้ เป็นลูกติดของจวนโหวหย่งชาง พี่สาวของคุณหนูลู่
หยิ่งยโสอหังการ กระทบกระเทือนเบื้องพระพักตร์ ไม่แปลกที่จวนแม่ทัพจะผลักนางออกมา แล้วเก็บไว้แต่คุณหนูสี่ผู้มีมารยาทเรียบร้อย
ยามนี้ คุณหนูสี่ผู้ตกอยู่ในฝันรักของเขามาทั้งคืน กำลังหลบซ่อนอยู่หลังกองฟาง ใบหน้าบิดเบี้ยว ชุดแดงที่ตกสะท้อนในแววตากลายเป็นเปลวเพลิงแห่งความอาฆาต
ไปเถอะ ปล่อยให้นางไป ปล่อยให้นางถูกสัตว์ร้ายกัดตาย หรือตายใต้ศรของใครสักคน จะได้ไม่ต้องออกมาอีกเลย
เซวียนหยวนจิ่งลงจากหลังม้า เดินไปนั่งใต้ซุ้มหลากสี ดื่มชาอย่างสงบเพื่อดูเรื่องสนุก
เซวียนหยวนเฮ่อกระตุกสายธนูตามอำเภอใจ สายธนูสั่นครวญต่ำ สีหน้าเต็มไปด้วยท่าทีเยาะเย้ย
"ไม่กลัวตายจริงๆ ด้วยสิ!"
คำพูดเมื่อคืนของเขา ล้วนเป็นแค่การหาเรื่องด่าลู่เว่ยอิ่นเท่านั้น ว่าเป็นเพียงสัตว์ในล่า แต่ไม่คิดว่านางจะกล้าลงสนามจริง หากรู้คงไม่ให้เฉินโม่ไปวางงูบนเตียงนางหรอก
ในล่า ศรยิงข้ามฟ้าไปมา และล้วนเป็นหัวศรทึบที่สังหารคนได้จริงๆ ไม่รู้จะเรียกว่านางโง่เขลาหรือบ้าบิ่นกันแน่
แต่ว่า หากมีใครยิงนางตายคาสนามกลางป่า เขาก็ยินดีเป็นอย่างยิ่ง
เขาจึงลุกขึ้นเดินไปที่หน้าลาน "เสด็จพ่อ คุณหนูลู่มีฝีมือวรยุทธ์ไม่แพ้บุรุษ ครั้งนี้ลงสนามต้องได้โชว์ฝีมือให้ประจักษ์แน่"
ใต้ซุ้มหลากสี หรงกุ้ยเฟยวางถ้วยชาลงอย่างแรง กุมขมับหลับตาไม่อยากมอง
เจ้าคนโง่นี่ ใครก็ไม่พูดสักคน มีแต่เขาคนเดียวที่มีปาก
เขากับลู่เว่ยอิ่นก็มีเรื่องบาดหมางกันอยู่แล้ว ใครเล่าจะดูไม่ออกว่าเขาคิดอะไรอยู่
ฝ่าบาทไม่ใส่ใจตอบเขา ทรงพระดำเนินยาวไปที่ขอบลาน พระเนตรนิ่งจดจ้องชายเสื้อแดงที่สะบัดพลิ้วเบื้องล่าง ฉับพลันก็คล้ายได้เห็นท่วงท่าเหมือนซูจี้ในวัยเยาว์