หน้ากระโจมทหารยามจุดกองไฟไว้ ลำแสงสว่างไสว เซวียนหยวนจิ่งและเถาจี๋ยืนอยู่จุดที่เห็นได้ชัด มิได้หลบเลี่ยงผู้ใด
ซ่างหวยหยู่ทำเสียงฝีเท้าให้หนักขึ้นเล็กน้อย เมื่อทั้งสองมองมา ก็คารวะทักทายข้ามระยะไกล แล้วจึงกลับเข้าไปในกระโจม
เพราะยังมิได้แต่งงาน กระโจมเล็กของเขาจึงต่อเนื่องกับกระโจมใหญ่ของซ่างกั๋วกง
ยามนั้นซ่างกั๋วกงชำระร่างกายเสร็จ เตรียมจะนอนพักผ่อนแล้ว
“ท่านพ่อ” ซ่างหวยหยู่หันไปส่งสัญญาณที่หน้ากระโจม “ลูกเพิ่งเห็นเถาจี๋อยู่กับอ๋องเจา เขา...”
เรื่องของเถาอี๋กับเซวียนหยวนจิ่งเลื่องลือกระฉ่อน บัดนี้ยังมาพบปะกันอย่างโจ่งแจ้ง ไหนเลยไอ้หมอนี่จะมีใจเป็นสองคิดกันแน่?
“ข้ารู้ เขาบอกข้าแล้ว หลี่นางเถาอี๋ผู้เป็นบุตรสาวแท้ๆ คิดถึงอ๋องเจา ไม่เชื่อฟังคำบิดา เถาจี๋นัดพบครั้งนี้ ก็เพื่อให้ลูกสาวตัดใจให้สิ้นซาก”
ซ่างกั๋วกงนั่งขัดสมาธิอยู่ข้างเตียง ใบหน้าสี่เหลี่ยมเคร่งขรึมดั่งหล่อด้วยทองสัมฤทธิ์ คิ้วสูงเด่น ดวงตาคมกริบ
“เถาอี๋ผู้นี้ ช่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเอาเสียเลย”
ซ่างหวยหยู่สะบัดแขนเสื้อด้วยความโกรธ ในความคิดผุดใบหน้าหวานงามใบหนึ่งขึ้นมา
ขนตางามดั่งปีกกา ดวงตาใสปิ้งดั่งทะเลดาว เมื่อสุขก็เสียงใสระรื่นดั่งกระดิ่งเงิน เมื่อเศร้าน้ำตาก็ไหลราวกิ่งไม้ไหวเอน
หากคนที่ถูกอ๋องเจาช่วยแก้คับขันคือคุณหนูลู่ ไหนเลยจะเกิดความคิดวุ่นวายเหล่านี้ขึ้นได้
ซ่างกั๋วกงมองบุตรชาย แววตามีแววไต่ถามมากขึ้น “บนงานเลี้ยงไม่เห็นเจ้าเลย ไปไหนมา?”
ซ่างหวยหยู่สีหน้าไม่เปลี่ยน “ไม่รู้ว่าไปกินเนื้อกวางที่ไม่สุกเข้าให้หรือไม่ คลื่นไส้ในท้อง รับกลิ่นต่างๆ ที่ปะปนกันบนงานไม่ไหว จึงหาที่พักผ่อนสักพัก”
“หาแพทย์ทหารมาตรวจดูหรือยัง?”
“ไม่ต้องแล้ว ตอนนี้ไม่รู้สึกแล้ว”
ซ่างกั๋วกงพยักหน้า ไม่ถามอีก
ลูกชายโตแล้ว เรื่องเล็กๆ น้อยๆ เช่นนี้ย่อมมีความคิดเป็นของตนเอง
“ได้ งั้นก็ไปพักผ่อนเถอะ เลี้ยงแรงให้เต็มที่ พรุ่งนี้การล่าสัตว์เริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ เจ้าต้องออกแรงให้เต็มที่ให้ข้า ในครั้งนี้ ต้องล่าเซียนกวางมงคลกลับมาให้ได้”