แสงขาวของลูกธนูเสียบเข้าตาลู่ฮวนเกอ ทำให้เธอแทบหายใจไม่ออก
ด้วยความตกใจ ข้อศอกกดทับโตะเตี้ยถล่มลง ถ้วยชาและจานขนมล้มระเนระนาด เสียงที่เกิดขึ้นดึงสายตาผู้คนรอบข้างให้หันมามอง
ซ่างหวยหยู่จ้องมองด้วยความตื่นตระหนก ถ้าไม่ใช่เพราะซ่างกั๋วกงอยู่ข้าง ๆ เขาคงพุ่งเข้าไปนานแล้ว
ลู่ฮวนเกอสีหน้าเหมือนคนใกล้ตาย ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงเชียร์อันดังลั่น
"ดีมาก!" กลุ่มนักรบที่อยู่ริมสนามยกแขนขึ้นโห่ร้อง
ราวกับตื่นจากฝัน เธอเงยหน้าขึ้น ก็เห็นทหารเกราะเหล็กคนหนึ่งวิ่งผ่านไปมา ลูกธนูที่คิดว่าจะพุ่งมาทางเธอ กลับปักอยู่กลางเป้าธนูในมือของคนผู้นั้น
ลู่ฮวนเกอหน้าซีดเผือดไม่มีความแดงระเรื่อ สัมผัสได้ถึงสายตาของซ่างหวยหยู่ จึงเป่ามือแล้วสะบัดไปมา ทำเป็นเหมือนโดนของร้อนจนเสียท่า
สาวใช้เดินเข้ามาเก็บของ เถาอี๋ดึงมือลู่ฮวนเกอถอยไปด้านข้าง "ข้าตกใจแทบตาย ข้ายังคิดว่านังคนนั้นเล็งเจ้าไว้"
ลู่ฮวนเกอหายใจไม่สม่ำเสมอ ฝืนยิ้มอย่างฝืดเคือง ไม่พูดอะไร
เหลืออีกสองลูกธนู การไล่ล่าในสนามยังคงดำเนินต่อไป
ผู้คนที่เชียร์มากขึ้นเรื่อย ๆ นอกจากเหล่านายพลแล้ว ยังมีพวกคุณชายเลือดร้อน เสียงเชียร์รวมกันเป็นคลื่นกระจายไปไกล
ลู่ฮวนเกอนั่งลงที่เดิมอีกครั้ง จ้องมองชุดแดงที่พุ่งไปมาบนสนามไม่วางตา หวั่นเสมอว่าจะมีลูกธนูสักดอกพุ่งมาโดนตัว
เมื่อครู่ ลูกธนูของลู่เว่ยอิ่นเล็งมาที่นางแน่นอน ไม่มีทางผิด
ลู่เว่ยอิ่นคิดจะฆ่านาง!
แต่...ทำไม?
นางก็แค่ได้รับความรักจากท่านพ่อและพี่ชายมากหน่อย แอบยุแหย่บ้าง พูดเหน็บแนมบ้าง ยังไม่เคยทำอะไรชั่วร้าย แล้วลู่เว่ยอิ่นคิดจะฆ่านางทำไม—
ทันใดนั้น ความคิดหนึ่งผุดขึ้นในหัว ลู่ฮวนเกอหายใจติดขัด ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
เป็นเซียวเป่ยยวน เป็นเพราะเซียวเป่ยยวน!
นางเข้าใจแล้ว
ก่อนหน้านี้ที่นางถูกจับเข้าไปในตรอก ถอดเสื้อผ้าประจาน ตอนนั้นเพราะปากกาที่หล่นจากตัวคนผู้นั้น นางจึงคิดมาตลอดว่าเป็นฝีมือของหวังจินป่าง
จนกระทั่งคืนนั้นจับได้ว่าซวงอวี๋กำลังถือจดหมายไปส่งที่จวนโหวกลางดึก นางถึงรู้ว่าที่แท้เป็นฝีมือของลู่เว่ยอิ่น